FİNAL

1 sene sonra Edepsiz Komedya~Sakin Yüzüme vuran güneş ışığı rahatsız etmesinden dolayı öbür tarafa döndüm. Saatin kaç olduğu ile ilgili hiç bir fikrim yoktu, bu yüzden komodinin üzerindeki telefonuma uzandım. On bir olmuştu saat! Evde de kimse benim varlığımı umursayıp uyandırmamış mıydı acaba? Yataktan fırlayıp kalktığımda aynada gördüğüm sıfat-ı eşkâl ile yüzümü buruşturdum. Yani bir insan sabah kalktığında böylesine bitik durumda olur mu? Kabarmış saçlar, dağılmış pijama ve şişmiş bir yüz. Fazla önemsemeden kısaca üstümü başımı düzelterek inmeye başladım. Annem hazırlanmış, güzel bir takım giymiş, mutfakta kahvaltıya yardım ediyordu. Babam ise ocakta bir şeyler hazırlıyordu. "Niye öyle bakıyorsun kızım? Üzerini giyin gel, zaten kahvaltıdan çok öğle yemeğine benzedi. Şu abine de yardım et, bir saattir hazırlanmadı gitti." Annemin ayak üstü dizdiği iş listesinden en kolayı olan abime bakarak onu sinir etmeyi seçtim. Yönümü değiştirmeden onun odasına doğru ilerlemeye başladım. Aralık olan kapıya iki kez tıklayarak odaya girmiştim. Abim, aynanın karşısında videodan bakarak kravat bağlamaya çalışıyordu. İstemeden güldüm. "Ne bakıyorsun? Güleceğine gel de yardım et, hayırsız kardeş." "Ay, sen de ne nazlandın be abi." Gülmemi tutamayarak yanına gittim. Bir ara babamın kravatlarını ben bağlamaya inat etmiştim. O zamandan beri ara sıra ben yaparım ama canım abim spor giyinmeye bayılan biri olarak çok nadir giyer. Yanına giderek elinde düğüm ettiği kravatı alıp açtım. Ardından boynuna atarak seri şekilde bağlamaya başladım. Üstten üstten bana bakıyordu. "Yaren ablayla mı buluşacaktınız?" Göz kırparak sorduğum soruyla güldü. "He, onunla buluşacağım." Dedi, nereden geldiği belli olmayan şiveyle. "İyi ki abisinden dayak yemedin valla, mezuniyetine makyaj yaparak gönderirdik." Onunla dalga geçecek konu çıkmıştı, bunu kaçırır mıydım? "Karıştırma orayı. Zaten sevgilimizle ayda yılda bir mezuniyet alışverişine çıkalım dedik, orada da abisine denk geldik." Huysuz şekilde homurdanmasına yüzümdeki sırıtış büyümüştü. Her işi son dakikaya bırakan abim mezuniyet için takım almayı da bırakarak götümüzü tutuşturmuş, ardından Yaren ablanın onu zorla alışverişe götürdüğü mağazada Yaren ablanın abisine denk gelmiş, iyi sorgudan geçmişlerdi. Tabii ondan sonra abisi abimi almış, bir kafede oturan ailesinin yanına götürerek kısada olsa tanıştırmışlardı. Sorun o değil ama bunu anlatışları tekrar tekrar aklıma geliyordu. "Valla adama baksan yarım kadar boyu var. Tamam, Yaren de minyon falan da onda tatlı duruyor. Adamla resmen uzunla huysuz gibi olduk. Bir de bana öyle bakışları var ki her an karnımda kelebekler hissedebilirmişim gibi bakıyordu." Bunu söylediği dehşetle kaplı yüz ifadesi gözlerimde canlandığında, baştan beri güldüğüm küçük kıkırtılar kendimi kaybetmişçesine kahkaha atmaya döndü. "Kızım, sen sorunlu musun? Bak, valla içten soruyorum. Kendi kendine gülüyorsun falan. Bakırköy'e randevu falan almamız lazımsa seve seve alırım." Tamam, arada kendi kendime gülsem de sorun yok. Herhâlde yani. Omuz silkip kendimi düzelttim. Bitmiş olan kravatını ve gömleğini düzelterek ondan uzaklaştım. Yeni tıraş olmuş yüzü ve kestirdiği saçları düzgün bir görüntü sağlamıştı. Sandalyenin üzerinde asılı ceketi tutarak ona fırlattım. O da bana ters bir bakış attı ama uzatmadan ceketi giymişti. Boydan bir süzünce benim abim olduğu belli be! Elimi yukarı kaldırarak güzel dercesine işaret ve baş parmağımı birleştirerek gösterdim. "Ben olmazsam ne yapacaktın ama? Hak vereyim, benim abim olduğundan işim biraz daha kolay." O da bana ayak uydurarak: "Sağ ol kral ya, sen olmazsan ne yapardım." İkimiz de gülmeye devam ederken odadan çıktık. Bir şey hatırlamış gibi gözlerini büyüttü. "Kumsal yarım saat önce beni aradı. Uçağa binmiş, seni aramış ama ulaşamamış. Biraz sana saydırdı, haberin olsun. Babamlara deyin de kızı alın." Telefonum sessizdeydi! Ve ben Kumsal'a uçağa binerken yaz demiştim ya. Bir senedir doğru düzgün görüşemiyorduk. Normalde geçen hafta gelecekti ama baba…