31. Bölüm

Uraz Akyel'den Yaz ayının vurgun sıcağı hissedilirken gözlerim, batmak üzere olan göğü ve denizi kırmızıya boyayan ufukta bakışlarımı gezdiriyordum. “Hüseyin abi, bize iki çay daha.” Güneyin sesiyle göz ucuyla ona baktım. İkimizin de bitmiş şekilde duran çay bardaklarına bakarak nefesimi verdim. Bu gidişle daha çok bardak tüketirdik. Hüseyin abinin önümüze bıraktığı dumanı tüten tavşan kanı çaya bakarak gülümsedim. “Abi, yemin ederim senden iyi yapan yok ya.” Eyvallah kardeşim der gibi elini göğsüne vurunca hepimiz güldük. Diğer masanın onu çağırmasıyla yanımızdan uzaklaştı. “E, sabahtan beri burada oturuyoruz, yapacak bir şey yok mu?” “Otur işte oturduğun yerde. İki dakika kafa boşaltmaya izin vermiyorsun.” Veya Aden'imizi düşünmeye... Bana göz devirerek çayını yudumlamaya devam etti. Pek umursamadan kafamı geri, beni büyüleyen görüntüye çevirdim. Aynı anda odağımın tekrar dağılmasına neden olan zil sesiyle bakışlarım oraya döndü. En beklemediğim kişi olarak Aras abi arıyordu. Fazla bekletmeden tuşa basarak aramayı cevapladım. “Uraz.” “Efendim abi.” Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra beni cevapladı. “Müsaitsen biz Murat'la takılıyorduk, sen de gel. Hem Murat'la da artık tanışırsın.” Ne diyeceğimi bilemeyerek kafamı Güney'e çevirdim. O da tüm dikkatini bana toplamıştı. “Bilemedim ki abi.” Bu kadar ani beklemiyordum. “Gel oğlum işte, ne nazlanıyorsun?” “Yok abi, nazlanma değil de bir anda deyince ne demem gerektiğini bilemedim. Hem yanımda arkadaşım var.” “Güney mi?” Lan, bu adam niye her şeyi biliyor? “Evet abi de sen nereden biliyorsun?” “Yaren ve Betül bahsetmişti. Tabii o zamanlar kardeşimin konuştuğu kişi olduğunu bilmiyordum.” Anladım dercesine sessiz kaldım. “Neyse, o da gelsin. Biz Murat'ın evindeyiz, sana konumu atarım.” Aksini kabul etmeyen sesiyle telefonu kapatıp bana konumu attı. Bu adamın emir vakileri niye böyle diye düşünürken gözlerini bana dikmiş Güney'le göz göze geldim. “Aras abilerin yanına gideceğiz.” Zaten oturmaktan sıkılmış hâliyle benden önce kalkıp Hüseyin abinin yanına gitti. Çayların hesabını ödedi. Ben de arabaya doğru ilerlerken o arkamdan geliyordu. Aramızda paranın konusu asla geçmezdi. Bunda küçüklüğümüzden beri annelerimizin ortak açtığı pastaneyi işletmelerinin de etkisi olabilir. Ben arabaya bindiğimde yanıma oturmuştu bile. “Tam anlamadım, şimdi nereye gidiyoruz?” “Aras abinin yanına.” “Aras abi nerede?” “Ablamın sevgilisi olan Murat'ın evinde.” Bana sırıtarak attığı bakışlarla yüzümü buruşturup arabayı çalıştırdım. Ablamın sevgilisi olduğunu öğrendiğim gün yaşanan olaylardan dolayı sormamıştım. Eninde sonunda konuşsak da çok detaya inmeden anlatmıştı. Bir de tabii fotoğrafını görmüştüm. Fazla kıskanç biri değildim ama ablamın sevgilisi olduğunu bu kadar ani şekilde öğrenmeyi beklemiyordum. Telefondan da konumu açarak yola koyuldum. Bir markette durup atıştırmalık aldıktan sonra devam ettik. Yaklaşık yirmi dakika sonra genel olarak iki üç katlı evlerin bulunduğu apartmanlı bir mahalleye varmıştık. Arabayı müsait bir yere park ettikten sonra konumdaki adrese doğru ilerledik. Bu sürede kararmaya yüz tutmuş hava da kendini belli edercesine sakin rüzgârıyla yüzümü okşuyordu. Yavaş adımlarla ilerleyip önümüzde bulunan sarı binaya girdik ve ikinci kata çıktık. Önünde durduğumuz kapıyı ben önde, Güney arkamda olacak şekilde çaldıktan birkaç dakika sonra kapı açıldı. Karşımda fotoğrafından aşina olduğum esmer adam, arkasında ise odanın kapısından bize bakan Aras abi vardı. Adam, yani Murat, bizi içeri davet ettiğinde geçtik. Elimdeki poşeti alarak bir odaya götürdü. Gözüm salonda dolaştığında siyah L koltuk ve aynı tonlarda döşenmiş salon oldukça güzel görünüyordu. Tabii bunda PlayStation'ın etkisi de vardı. Biz koltuklara otururken onlar da oturmuştu bile. “Doğru düzgün tanışamadık, ben Murat.” Murat abi bir bana, bir de Güney'e bakıyordu ama üzerindeki gerginlik fazlasıyla hissediliyordu. “Ben Uraz, bu da Güney.” diyerek bizi tanıttım. “Evet, biliyorum. Kızlar sizden çok bahsederdi. Tanışmak f…