5. Bölüm

Siz: Benimle dalga geçmiyorsun değil mi? Uraz: Yok dalga geçiyorum. Uraz: Sende buna inandın mı? Uraz kişisini engellediniz (11.45) Gerçekten mi? Birine anında inanmamam gerektiğini acaba ne zaman öğrenecektim. Sinirle telefonumu bıraktım zaten kütüphaneye varmıştık. Ben gergin bir şekilde arabadan inip kapıyı kapadım. "Hop güzelim noluyor bir şaşkınsın bir sinirli." Ters bakışlarla abime dödüğümde "Yok birşey abi." İnanamasada üstüme gitmedi. "Burda dikileceğimize içeri geçelim zaten geç oldu." Evet normalde sabah çok erkek kalkıp başlardık ama dün geceye kadar çalışıp sonrada dizi izleyince uyuya kalmıştım. "Tamam geçelim." İçeri geçip oturduğumuzda ben eşyalarımı çıkardım aynı vakitte abim kahveleri almaya gitimişti. Kendisi Edebiyat fakülütesi 3. Sınıf öğrencisi ve ailedeki tek sözelci olmasıyla tamı tamına bir devrimcidir. Matematik çözmek için kronometreyi açtığımda abim gelmiş kahvemi önüme koymuştu. Onunda vizelerinin başlamasına az bir zaman kaldığından benimle ders çalışıyordu. Kulaklaklıklarımı takıp en iyi yaptığım şey olan şarkı açıp matematik çözmeye başladım. Kulaklarımda Buray'ın sesi dolmaya başladığında kimseyi rahatsız etmeden şarkıyı mırıldanmaya başladım. Aşk mı lazım, dert mi lazım? Söyle sevdiğim, bize ne lazım? Ayran içtik, ayrı düştük Gülmek istedi şu kara bahtım Yâr, beni özletme Hadi artık aşk yolun Küçücük sevda meleğim, hey Uzun bir süre böyle devam ederek sayısal derslerdeki açıklarımın bir kısmını kapamıştım. Netlerim zaten şu zamanlar için gayet iyiydi. Ama geliştimem gereken çok kısım var. Kütüphaneden çıktığımızda akşam yediydi bu akşam yemekleri babam hazırlayacağı için geç yiyeceğimizin rahatlığıyla eve dönüyorduk. "Abi, sayısalda niye edebiyat var?" Gereksiz bir soru oluşunu farkında olarak sorduğum sorunun o da farkındaydı. "Bilmiyorum ama sizin gibi edebiyatın değerini bilmeyen şahışlar için koymamaları lazım." Onun dediğiyle gür bir kahkaha attım. "Ay sanki siz fiziğin, kimyanın değerini biliyorsunuz." İnanmazcazcazına bana baktı. "Onlar zor dersler bide benim edebiyatıma bak hele o endam o asalet kimde var." Bu sefer ben ona inanmazcasına bakıyordum. "Edebiyatta sadece yazar eser ezberliyorsun farkında mısın?" "Ne alaka be!" Onun kırmızı çizgisine bastığımı anlayarak konu değiştirme kararımı aklımdan onayladım. "Tamam ne kızıyosun yemedik edebiyatını hem sen onu boş verde Annemleri ikna ettin mi motor konusunda?" Yüzünde gülümseme olamsıyla doğru konuya geçiş yaptığımı anladım. Abim tam bir motor tutukunuydu. Gizlice ehliyet alması ama bunu annemlerin fark etmesiyle motora kesin bir kararla red etmişlerdi üç senedir iki ebeveyinimiizde ikna etmeye çalışıyordu. "Evet, çok şükür artık motorcu bir abin olacak." Ben geçiştirmek için sordamda böyle bir cevap beklemiyordum. "Harbi mi?" Kafasını sallayarak onayladı. "Harbi." "Artık okuldan almaya sen gelirsin diye umuyorum yani o kadar motorcu abimiz oluyor işe yarasın demi." "Alırız alır." Böyle konuşmalarla sonunda eve varmıştık içeri girer girmez evi kaplayan güzel kokularla mutfağa doğru adımladım. "Babam ne yapmışsın ben!" Abartılı tepkimle gülsede bende üstündeki çiçekli önlüğe bakıp gülüyordum. Annemin mufağa girmesiyle bakışlarım ona döndü. "Anne babamı almakla iyi etmişsin bak hamarat bir kocan var benimde babam" onlar benim halime gülerken bende odama doğru gitmeye başladım. Odama gittiğimde hemen üzerime ışınlanan ekose pijama ve badimle rahat bir konbini tamamladım ve yatağa resmen fırlardım. Telefomu tekrar elime aldığımda Uraz engellediğim için Kumsal'ı yani numarasını karıştırdığım bestimi aramaya çalıştım. Bu sefer mesaj yazmak yerine arama kararıyla yeni aldığım numarayı çaldırdım ama çalmadı bile kesin yine bu salak telefonu kapamıştı. Sıkılarak ne yapacağımı düşünürken ben niye hesap sormuyorum dedim. Uraz kişisinin engelini kaldırdınız. Siz: Sen salak mısın? Sen mal mısın? Siz: Sen kim oluyorsunda beni gerizekalı yerine koyuyorsun çok merak ediyorum. Uraz: Şükür engel kalkmış. Uraz: Ve ben seni gerizekalı yerine koymadım.…