25. Bölüm

Rüya Aden Korkmaz Üç hafta sonra Son kontrollerimi yaparak denemenin kapağını kapattım. Bir dakika sonra zaten zil çalmıştı. Hoca teker teker optikleri toplarken optiğimi ona uzattım. Sınıfta uğultular yükselmeye başlamıştı. Herkes deneme hakkında konuşuyordu. Midemin guruldaması beni daldığım yerden uyandırdı. Sabahtan beri yemek yemiyordum. Oturduğum yerden kalkarak arka sıralara doğru ilerledim. Hocamız sınıftaki oturma düzenini deneme için değiştirmişti. En arka sıraya vardığımda bıkkın bir şekilde Kumsal'a baktım. "Deneme bitti, haberin olsun." "Yapamadığım birkaç soru var, onlara bakıyorum." "Tamam, sonra bakarsın. İlk önce yemeğimizi yiyelim de." Eğer yemek yemezsem başının etini yiyeceğimi biliyordu. Bıkmış bir şekilde ayağa kalktı. Yan yana kantine doğru inmeye başladık. Kantinden tostlarımızı alıp her zamanki masaya geçtik. Dört senemiz bu yadigâr masada geçmişti. Normalde okula gelmeyecektik ama şu okulda denemeler sıklaştırılmıştı ve asla bu fırsatı kaçıramazdık. Biz yemeğimizi yemeye koyulduk. Açlıktan ve uykusuzluktan bayılabilirdim ama bir buçuk hafta sonra bu bitecekti. Üzerimde bunun hem sevinci hem de gerginliği vardı. Kulaklığımdan formüllerin kodlamalarını dinleyerek yemeğimi yerken sağ yanımda, yani boş sandalyede, bir hareketlilik hissetmemle o tarafa döndüm. Ve yine tahmin edilebilir kişi... Doruk'tu. Neredeyse bu iki aylık süreçte mesaj yazmasa da okulda defalarca yanıma gelmişti. Kovsam da yine geliyordu. En son okul çıkışında gelmişti. Biz abimi beklerken yanımıza ilişmişti. O gün ayrı bir gergin olduğumdan konuşmaya başladığı anda kovmuştum. Sonra koluma dokunmuştu. Ben de sinirle yumruğu yüzüne yapıştırıp yere sermiştim. Tabii bunu yaptığımı Kumsal da görmüş, hiç sorgulamadan o da tekmelemiş ve oradan uzaklaşmıştık. Fakat onu tekrar görmem, içimde yine aynı isteği uyandırmıştı. "Yüzsüz müsün? Dayak yedin, yine akıllanmadın değil mi? İlla abim falan mı girmesi gerekiyor işin içine?" Sinirle ayağa kalktım. Ne olduğunu daha yeni fark eden Kumsal, kaşlarını çatarak ona bakıyordu. "Mal mısın? Bak, çok içten soruyorum. Eğer öyleysen başka yöntemlere başvuracağım. Bu sefer tekmeyle kurtulamazsın." Kumsal'ın tehditkâr sesine gülmek istesem de yüz ifademi değiştirmedim. Kumsal'ın da ayağa kalkmasıyla onu masada bırakıp kalkmak istedik ama bileğimden tutmuştu. "Bu kadar abartma. Hem bence gerekli karşılığı aldım. Bu kadar uzatmaya gerek yok." Diğer eliyle yüzünü göstererek bunu söylemesi tepemin tasını attırmıştı. Bileğimi çekerek elinden kurtuldum ve aynı anda yüzüne tokat attım. Kafası sola doğru düşmüştü. "Bir daha bana dokunma ve inan, yaptıklarının karşılığı olarak daha büyük şeyler yapmadığıma şükret." Onu arkamızda bırakarak sınıfa doğru ilerledik. Tam zamanıydı zaten, şu anda onunla uğraşacak hâlim yoktu. Yumruğumu sıkarak tırnaklarımı avucuma batırdım. Elimin üzerinde bir el hissetmemle Kumsal'a döndüm. Hiç düşünmeden ona sarıldım. Gözlerimden yaşların akmasına engel olamamıştım. Biliyordum ki ağladığım tek konu bu değildi. Kazanabilecek miyim stresi, başaramazsam ne olacağı düşüncesi... Kısacası dolmuştum. ✈️🩶 Bir hafta sonra 18.06.2026 Gözümü açtığımda güneş ışığının yüzüme vurmasıyla yorganı kafama çektim. Saat kaçtı da hava bu kadar aydınlanıyordu? Elimle yanımdaki komodinden telefonuma uzandım. Saate baktığımda öğleden sonra üçtü! Yuh! Ben nasıl bu kadar uyudum ya! Hemen yataktan fırlayarak çıktım. Normalde bu iki gün en zorlandığım konuların tekrarını yapacaktım ki iki gün sonra olan YKS'de unutmayayım. Üzerimi değiştirdim. Basit bir tişört ve açık mavi bir kot giydim. Hava iyiydi. Çantamı hazırlayarak aşağı indim. Annemin nöbeti vardı, babamsa evdeydi. Baktığımda salonda oturmuş bilgisayarından bir şeyler yapıyordu. Hava iyi olduğundan kütüphaneye yürüyerek gidecektim. Tam kapıdan çıkarken arkadan babamın sesini işittim. "Nereye kızım?" "Kütüphaneye gidiyorum baba." "Buraya gelsene kızım." Kapıyı kapatarak salona gittim. "Ne oldu baba?" "Gel bakalım, sen niye kütüphaneye gidiyorsun?" "Sınav…