21. Bölüm

Telefonumu kapayalı neredeyse bir saat oluyordu ve benim okula gitmem lazımdı. Ama kalbimin delicesine atmasına ve odaklanma güçlüğü çekmeme engel olamıyordum. Biraz daha böyle kalırsam geç kalacağımı idrak ederek masadan kalktım. Sıfır uykuyla ayakta kalabilmek için elimi yüzümü yıkadım, banyodaki diğer işlerimi de hallettim. Ardından kıyafetlerimi giyerek hazırlandım. Sonunda odadan çıkıp mutfağa doğru adımladım. Annem kahvaltıyı hazırlıyordu. Büyük ihtimalle babam da hastaneye gitmek için yeni kalkmıştı ama abim ortalarda görünmüyordu. Yüzümde sinsi bir sırıtış belirirken mutfağa girdim. Masanın üstündeki sürahiden bir bardak su doldurup çaktırmadan mutfaktan çıkmaya başladım. "O bardakla nereye gidiyorsun, Rüya?" Masum bakışlarla arkamı dönüp ona baktım. "Hiç... Sadece abim kalktığında boğazı falan kurur, mazallah. Onun için su götürüyorum." Annem ne yapacağımı anlamış görünüyordu ama ses çıkarmadı. Bizim birbirimize dalaşmamız hoşlarına gidiyordu. Evet, ailem bizi horoz dövüşü izler gibi izliyordu. Ses çıkarmadan abimin odasının kapısına geldim ve kapıyı yavaşça açtım. Fakat kapının gıcırdamasıyla kendi kendime söylendim. Ama öküz abimin bunu gram umursadığı söylenemezdi. Ona baktığımda üstü çıplak, yüzüstü yatıyordu. Şimdi ben iyi bir kardeş olup onu yormamak için sabah soğuk duşuna hazırlasam, bence bu yeterince iyi bir kardeş olduğumu gösterirdi. Kendi kendime onay verircesine kafamı sallayıp bir anda soğuk suyu abimin sırtına boca ettim. Tabii ölmek için fazlasıyla genç olduğumdan aynı saniye odadan fırladım. Kendine yeni gelmiş olan abim de arkamdan fırladı. Ben uzun koridordan merdivenlere doğru koşarken, merdivenlerin başındaki babam bize bakıyordu. Hızla indiğim merdivenlerden odama doğru ilerlemeye başladım. Ben önden, abim arkadan geliyordu. Yakalanmamak için olağanüstü bir hızla odama girip kapıyı kapattım ve açamasın diye arkasına yaslandım. Birkaç dakika boyunca kapıyı iterek büyük direnç gösterdi. Ancak sonra ses gelmemeye başladı. Biraz daha bekledim ama geç kalacağım için çıkmam gerekiyordu. Kapıyı açtığımda kimse görünmüyordu. Dikkatli adımlarla mutfağa gidecekken misafir odasının kapısı açıldı ve üzerime resmen bir sürahi su boşaldı. "HAYVAN!" Bağırışımla yanımıza annem ve babam da gelmişti ama gülmemek için kendilerini zor tutuyor gibiydiler. "Baba ya..." Ağlamaklı bir sesle söylediğimde babam gülerek beni kollarının arasına aldı. Üstüm başım, her yerim sırılsıklam olmuştu. Gözlerimden birer damla yaş süzüldü. Fazla duygusal olmak benim suçum değil! Veya biraz drama queen olmam. "Bizim töremize göre senin ölüm hakkın gelmiştir." Babamın abime bakarak söylediği sözle hepimiz kahkahaya boğulduk. Babamın ekran süresi sorgulanmasın lütfen. "Onu bunu geçin de ben geç kalıyorum." Hızla odama gidip üzerimdeki kıyafetleri değiştirdim. Saçımı kuruyabildiği kadar kuruttum ama kabardığı için at kuyruğu yaptım. Fazlasıyla geç kaldığımdan çantamı alıp kapıya yöneldim. Ayakkabılarımı giyerken yanımda abim belirdi. "Bak, dua et benim gibi abin var. Yoksa seni kim götürecekti?" Ona "Ebem." demek istesem de fikrimden vazgeçtim. Otobüste sürünmek istemediğim için ses çıkarmadım. Dışarı çıktığımızda motora geçti ve bana da kaskı uzattı. Aceleyle takıp motora bindim, beline ellerimi doladım. Şerefsiz bir de hızlı sürüyordu. Biraz sonra okula vardığımızda öğrencilerin bir kısmı yeni yeni geliyordu. Motordan inerken abime "Görüşürüz." dedim ve olabildiğince hızlı şekilde sınıfa doğru yürüdüm. Bugün ilk ders kimyaydı ve devamsızlığı sınırda olan biri olarak yok yazılma riskini göze alamazdım. Kapının önünde durduğumda kimya hocasının sesini duydum. Derin bir nefes alıp kapıyı çaldım ve içeri girdim. "Rüya Aden Korkmaz." İsmimi seslenmesiyle "Buradayım hocam." dedim ama kapının ağzında öylece durmamın fazlasıyla absürt göründüğüne emindim. "Demek buradasın. Daha demin yoktun ama." Bana attığı "Sen mi yaman, ben mi?" bakışlarına karşı gerginliğimi belli etmemeye çalıştım. "İsmimi seslendiğinizde buradaydım hocam. O yüzden geçe…