19. Bölüm

Motordan inerek abimi beklemeye başladım. Kumsalda kaldığım gecenin sabahında hem annem, hem babam hem de abim defalarca aramıştı ama dönmemiştim. Sadece babama ve abime iyi olduğumu yazmıştım. Ama abim dayanamayıp beni zorla eve getirmişti. Ben de inat etmiştim. Eve gelsem de varlığım yokluğum bir olacaktı. Tripse trip atarım geçer, oturur Seda tripkoliğimi dinlerim hıh. Abimin de motordan inip yanıma gelmesiyle sessizce evin kapısına doğru ilerledik. Onun da yüzüne bakmıyordum. Beni zorla getirmeyecekti. Anahtarım olmadığı ve kapıyı çalmak istemediğim için geriye çekilip kapıyı açmasını bekledim. Kapıyı açar açmaz içeri geçtim ama koridorda annemle karşılaştım. Yüzüne bile bakmadan odama gittim. Zaten denemeden dolayı üzgündüm, bir de bana bağırıp çağırmasının elbette bir karşılığı olmalıydı. Hava yeni yeni kararmaya başlamıştı. Gün batımı odamın camından vuruyor, o kadar hoş ve sakin bir görüntü oluşturuyordu ki... Ceketimi çıkarıp direkt yatağa attım kendimi. Yatağın hücrelerimi kendine çekmesiyle gözlerim de kapandı. Üzerimde dünden kalan ve son iki haftanın yorgunluğu vardı. Bunun da etkisi büyüktü. ✈️🩶 "Anneciğim, hadi uyan. Yemek yemedin." Sesini duymamla ona arkamı döndüm. "Aç değilim." Kendimi, onun onayını alacak iyi bir net yapmak için çalışmaya o kadar kaptırmıştım ki gece gündüz demeden açlığı bile bir süre sonra hissetmemeye başlamıştım. "Hadi be kızım... Özür dilerim. Sana bağırmamalıydım." Onu umursamadan kafamı yastığa gömdüm ve yorganımı iyice başıma çekerek kendimce gerekli savunmayı yaptım. Sonunda pes etmiş olacak ki odadaki ayak sesleri uzaklaştı ve kapıyı arkasından kapattı. Ama benim uykuya açılan kapılarımı da kapatmıştı maalesef. Kaç dakika uyumaya çalıştım bilmiyorum ama uyuyamadım. Yatakta dönüp dururken sinirle doğruldum. Nefret ediyordum uykumdan uyandırılmaktan. Ne var yani? Uykumdan uyandırıp işkence çekmem hoşunuza mı gidiyor? Bir de bayıl Feriha. Uyuyamayacağımı anladığımda sırtımı yatak başlığına yasladım. Ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yoktu ama fazlasıyla sıkıldığım kesindi. Ben pembe Hello Kitty'li yorganımı incelerken kapımın çalınmasıyla bakışlarım oraya döndü. "Gir." Kapıyı açıp kafasını uzatan babama tebessüm ettim. Bu sene içinde beni her konuda destekleyen kişi şüphesiz babamdı. "Müsait misin kızım?" Kafamı sallayarak onayladım. Yavaş adımlarla gelip yatağımın ucuna oturdu. "Yemeğe gelmeyecek misin?" Hayır anlamında başımı salladım. "Ne desem bilmiyorum. Annenin yaptığını biliyorum. Görmesem de tahmin ediyorum. İsyanında haklısın ama anneni de tanıyorsun. Ne kadar sevse de hepimize karşı o otoriter tavrını törpüleyemiyor. Hatta bu, düzelmiş hâli." Ona "Nasıl yani?" der gibi baktım. Annem küçüklüğümden beri böyleydi ama eskiden nasıl daha kötü olabilirdi? "Biliyorsun, biz annenle üniversitede tanıştık ya. Birkaç dersimiz aynı sınıftaydı. Anneni ilk gördüğümde zaten farklı olduğunu anlamıştım ama bu kadarını bilmiyordum. Okulun başında herkesin notlarının iyi olmasını istediğini, aynı ortamda bulunacağı kişilerin salak olamayacağını ve gerekirse özel ders vereceğini söylemişti. Tabii kimse başta ciddiye almadı. Sonra sınav dönemleri geldiğinde nottan derse kadar her konuda en iyisi oydu. Tek düzgün not tutan da o olduğu için herkes ondan not ya da ders alıyordu." "Ders verdiklerinden biri de bendim. Ve o sınıftaki herkes okulu dereceyle bitirdi." Kahkaha atmamak için kendimi zor tuttum. Annemden bunu gerçekten beklemiyordum. "Yani diyorum ki biz annenle evlenmeden önce de böyleydi. Ne kadar zaman geçse de bazı huylar değişmeyebiliyor işte. Hem bilmiyor musun? Dedenle annenannen de zamanında bana az çektirmediler." Babam yerinden kalkıp yanıma geldi. "Birtanem... Oy, ne ben ne de annen sana kıyabilir miyiz?" Alnımı öptü. Ben de ona kalp çıkan gözlerle baktım. Tam o sırada kapının tıklatılma sesi duyuldu. Bakışlarımız kapıya döndü. Aralık duran kapıdan annem içeri girmek istiyordu. "Gelebilir miyim?" Cevap vermesem de başımı salladım ve bakışlarımı yere indirdim. Annem öbür yanım…