Tıp okumak daha kolaydı…

Tıp fakültesini bitirmek ne demek biliyor musunuz?Altı yıl boyunca hayatı,uykuyu ve insan gibi beslenmeyi unutup bir yürüyen kütüphaneye dönüşmek demek.TUS stresinden beyin hücrelerim Allah'tan birer birer özür dileyerek intihar ederken,kendimi Ege'nin bu şirin,kartpostal kılıklı sahil kasabasına atmıştım.Planım basitti:Yatacaktım,güneşlenecektim ve en önemlisi,en az üç ay boyunca kimseye reçete yazmayacaktım. Ama tabii ki hayatın benim için her zaman daha eğlenceli ve ironik planları oluyordu. kendi kendime düşüncelerde MMA dövüşçüsü gibi boğuşuyordum.Tam o sırada,huzur felsefemin içine limon sıkan o çığlığı duydum. "İmdat,boğuluyor!Birisi yardım etsin." iç sesim anında devreye girdi: Hayır Lina,sakın arkana bakma.Sen şuan tatildesin.Kesin şaka yapıyorlar.Hem koskaca sahilde bir cankurtaran yok mu yahu? Ama tıp fakültesinde damarlarıma enjekte edilen o lanet olası "kahramalık ve refleks" duygusu benden bağımsız haraket etti.Kafamı çevirdiğimde,kıyıdan biraz açıkta çırpınan küçük bir çocuk gördüm.Etraftaki insalar ise mal mal bakıp bağırıyordu. Harika,gerçekten harika.Hipokrat yemini etmiş olabilirim ama bu denize bu sıcakta deparla atlayacağım anlamına gelmemeliydi! Güneş gözlüğünü fırlattığım gibi denize doğru koşmaya başladım.Sahildeki kumlar ayaklarımı ocaktaki kavurmayı kavurur gibi kavururken içimden sayıyordum: Yahu daha yeni güneş kremi sürmüştüm,faktörü elliydi o kremin,parama yazık! Suya atladım.Yüzme bildiğime o an şükrederek çocuğa ulaştım.Küçük bıldırcın korkudan beni de batırmaya çalışıyordu."Sakin ol,acil servis ayağına geldi!" diye bağırdım,tabii o sırada ağzıma bir ton tuzlu su kaçtı.Çocuğu profesyonel kurtarma manevrasıyla kavrayıp kıyıya doğru çekmeye başladım. Kıyıya ulaştığımızda çocuk hıçkıra hıçkıra ağlıyor ama nefes alabiliyordu,yani durumu iyiydi.Onu kumların üzerine yatırıp akciğerlerini dinlemek için eğildim.Tam o sırada arkamdan bir gölge yaklaştı. "Çekil çekil,nefes alamıyor çocuk,açın yolu!" diye gür bir ses ortalığı yardı kafamı bir kaldırdım…Ve o an,tıp literatüründe "akut yakışıklılık sendromu" diye bir hastalık varsa,kesinlikle ona yakalandım. Karşımda,sanki denizden yeni çıkmış bir Poseidon gibi duran,teni güneşten kavrulmuş,gözleri deniz rengi bir adam duruyordu.Üzerindeki hafif eskimiş şortu ve beyaz tişöertüyle"Ben bu kasabanın tek hakimiyim." diye bağırıyordu resmen.Ama duruşundaki o inatçı,sert ifade… Aman Tanrım,bu ne be?Defne yaprağına sarılıp ızgara yapasım geldi adamı. Fakat Poseidon bozuntusu beni ittirmeye çalışınca içimdeki o altı yıllık uykusuz asistan hekim uyandı. "Hop yavaş gel!"dedim,elimle göğüsünü geriye doğru iterek.Tabii o göğüse dokununca sesim bir an afalladı :Oha,kaslara bak.Bunlar hangi anatomi atlasında yazıyor?Quadriceps mi desem,pectoralis major mu…Neyse,konumuz bu değil! "Bırak çocuğu,anlamıyorsan dokunma!" diye gürledi adam.Kasaba halkından arkadan sesler yükseldi:"Kuzey Kaptan geldi,tamam kurtulduk!" kuzey mi?İsmine tükürdüğümün inatçısı. " Bak kaptan mısın?Pusula mısın nesin!"dedim ayağa kalkıp,boyum anca göğsüne gelsede diklenerek."Karşında tıp fakültesini yeni bitirmiş bir doktor bulunuyor.Çocuğun genel durumu iyi sadece korkmuş ve hafif su yutmuş.Sen git geminde dümen çevir,benim tıbbi müdahaleme karışma!" Kuzey denen adam duraksadı.Deniz mavisi gzölerini gözlerime dikti.O kadar sert ve mesafeli bakıyordu ki,sanki gözleriyle beni MR çekiyordu.Kasabadaki bekar kadınların peşinden koşturduğunun dedikodularını duymuştumama bir bu kadar 'buzlar kralı' oldupunu tahmin etmemiştim.Yıllar önce kayıp yaşamış,kalbini mühürlemiş falan filan… İyi de kardeşim,kalbini mühürledin diye beynindemi mühürlendi?Ne diye bana dik dik bakıyorsun? "Doktor musun?" dedi,sesn tonu bir tık yumuşar gibi oldu ama o kibirli duruşundan ödün vermedi."Bu küçük kasabada ilk yardım benden sorulur doktor hanım.Ama…hakkını teslim edeyim,hızlıydın." "Hızlıyımdır,"dedim,üzerimden sırıldıklam sular akarken,saçlarım yüzüme yapışmış halde kesinlikle romantizm sıfırdı kesin bir deniz anasına benziyor…