Bölüm 2

Nikah memuru Kuzey’in gür ve kararlı cevabıyla birlikte önündeki evlenme cüzdanına hızlıca imzaları attırdı. Ardından ayağa kalkıp defteri hafifçe öne doğru eğdi ve salondakilerin duyacağı net bir sesle konuştu: ​"Şahitlerin ve huzurunuzdaki herkesin şahitliğinde, kanunların bana verdiği yetkiye dayanarak sizi karı-koca ilan ediyorum!" ​Salonda cılız ama saygı dolu bir alkış koparken, Taha arkadan coşkuyla ellerini birbirine vurdu. Babamsa derin ve sıkıntılı bir iç çekerek başını iki yana salladı. ​Nikah memuru tam masadan toparlanıp ayrılacakken, aniden durdu ve yüzünde hafif bir tebessümle o klasiği patlattı: ​"Şimdi... Gelin hanımı öpebilirsiniz." ​Salondakilerin arasından Taha’nın neşeli sesi yükseldi: "Hadi bakalım Kuzey Bey, görelim mertebenizi!" ​Babam homurdanarak gözlerini kaçırırken, Kuzey’in dudaklarında o tehlikeli, meydan okuyan tebessüm yeniden belirdi. Hiç vakit kaybetmeden bir elini belime doladı ve beni kendine doğru çekti. ​Aramızdaki mesafe kapanırken kulağıma doğru eğildi: ​"Şimdi sıra sahnede küçük Karaca... Oyunun kuralı ne gerektiriyorsa onu yapacağız." ​Gözlerimi kısıp tam karşılık verecektim ki, Kuzey aramızdaki son mesafeyi de kapattı. Her ne kadar her şey sahte bir anlaşmaya dayansa da, o an salondaki onca gözün ve yeraltı masasının önünde rolümüzü kusursuz oynamak zorundaydık. Dudakları dudaklarıma değdiğinde, dışarıdan bakan herkes için tutkulu bir damat öpücüğü gibi görünüyordu; ama içeriden fısıldadığım cümleyle o ateşi harladım: ​"Fazla kaptırma kendini Alkan, oyun bu." Kuzey benden hafifçe ayrıldığında, tam o sırada Taha arkadan coşkuyla ellerini birbirine vurarak yanımıza adımladı. Yüzünde kulaktan kulağa yayılan, son derece muzip bir sırıtış vardı. ​"Vay be!" dedi Taha, gözlerini devirip sahte bir hayranlıkla başını sallayarak. "Yıllarca o buz gibi odalarda tek başına oturan Kuzey'i bu hallerde göreceğim hiç akıllara gelmezdi. Baksana, resmen ortada nikah var diye adamı muma çevirdin Alya." ​Taha’nın araya bu lafı sıkıştırarak dalga geçmesine karşı hafifçe gülerken, Kuzey hemen kaşlarını çatıp Taha’ya sert bir bakış fırlattı. ​"Taha, uzatma istersen," dedi Kuzey, sesindeki o otoriter ama hafif sıkışmış tınıyla. "İşine bak sen, ortalıkta yapılacak daha çok şey var." ​Taha hiç bozuntuya vermeden, bu kez daha da alaycı bir tonda sırıttı: "Tamam tamam, kızma hemen Kuzey! Sadece gözlerim kamaştı diyorum. Yıllarca 'benim için işimden başka kimse yok' diye ortalıkta geziyordun, şimdi karını öpmeye doyamıyorsun. Nerede o eski buz adam? Taha’nın yanında anında yumuşadın resmen!" ​Kuzey’in dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrılsa da ciddi durmaya çalışarak, "Taha, senin bu düğünde payına düşen primi iptal etmemi istemiyorsan çeneni kapasan iyi olur," diye terslendi. ​Taha kahkahayı bastı. "Aman Kuzey, hemen tehdit et! Neyse Alya, sen de şuna bir şey de, vallahi yakında kediye dönecek." dedikten sonra neşeyle takılmaya devam ederek biraz uzaklaştı. ​Bu sırada, salonun köşesinde desteksiz bir şekilde ayakta duran babam Aydoğan Karaca, yüzündeki o sert ve hala içine sinmeyen çizgilerle ağır adımlarla bize doğru yaklaştı. Her ne kadar bu evliliği içselleştiremese de, ayakta dikilmekten ödün vermeyen o mağrur duruşunu bozmamaya çalışıyordu. ​Önümüzde durduğunda, derin bir nefes aldı ve gözlerini ikimizin arasında gezdirdi. Sesi biraz boğuk, biraz da zoraki çıkıyordu: ​"Artık aynı soyadı taşıyorsunuz..." dedi babam, Kuzey’e doğrudan bakarak, "Alkan ile Karaca'nın adını düşürmeyin yeter. Mutluluklar... ne diyeyim." ​Babamın bu zoraki tebriğine karşı başımı hafifçe sallayıp ona baktım. "Merak etme baba," dedim sesimdeki o kararlı tınıyla. "Bu masada kimin başının dik duracağını zaman gösterecek." Babam arkasını dönüp yavaş adımlarla uzaklaşırken, nikahın kıyıldığı o geniş salonda kalakalmıştık. Yeraltı masasından kimse yoktu; ortalıkta ne Serdar ve adamları ne de masanın ileri gelenleri vardı. Salon, sadece bu işin içindeki dar çemberden ibaretti. ​Kuzey, babamın arkasından baktıktan sonra gözlerini yenide…