Bölüm 1

İki gün sonra Malikânede sabahın erken saatlerinden beri hazırlık vardı. Nikâh için herkes son işleriyle ilgileniyordu. Ben aynanın karşısında son kez kendime baktığım sırada kapı çalındı. "Gir." dedim. Kapı açıldı.Kuzey içeri girdi. Siyah takım elbisesi her zamanki gibi kusursuzdu. Bakışları birkaç saniye üzerimde kaldı. Tam o sırada odadaki iki çalışan hazırlıkları kontrol ediyordu. Kuzey bana doğru yürüdü. Hiç tereddüt etmeden elimi tuttu. Çalışanlara döndü. "Her şey hazır olsun. Karımın bugün en ufak bir aksilik yaşamasını istemiyorum." İki çalışan aynı anda başlarını eğdi. "Merak etmeyin Kuzey Bey." Çalışanlar odadan çıkınca kapı sessizce kapandı. Onlara baktığı sıcak ifade bir anda kayboldu. Elimi bırakmadı ama bu kez yüzünde alaycı bir gülümseme vardı. Kaşlarımı çattım. "Az önce 'karım' demene gerçekten gerek var mıydı? Alıştın iyice sende." Kuzey omuz silkti. "Vardı." "Yoktu." "Vardı." Gözlerimi devirdim. "Bir gün beni sinir etmekten vazgeçeceksin sanmıştım." Kuzey hafifçe güldü. "O konuda umutlanma cadı." Bir an durup ona baktım. "Bana cadı mı dedin?" Dudaklarının kenarı biraz daha kıvrıldı. "Yanlış mı dedim?" Kollarımı bağladım. "Sen tam bir baş belasısın." "Teşekkür ederim." İstemsizce güldüm. "Sana iltifat etmedim." "Fark etmez." dedi rahat bir tavırla."Senden çıkınca iltifat gibi geliyor." Başımı iki yana salladım."Gerçekten inanılmazsın." Kuzey kapıya doğru yürümeye başladı. Tam çıkacakken arkasını dönmeden konuştu. "Hadi gel cadı. Bugün herkes birbirimize âşık olduğumuza inanacak." Derin bir nefes aldım. "Şimdiden yoruldum." Kuzey hafifçe güldü. "Daha başlamadık bile." 💲 Nikâh memurunun sesi bahçede yankılandı. "Bu evliliği kendi özgür iradenizle kabul ediyor musunuz?" Bahçedeki herkes sessizliğe büründü. İlk soru Kuzey'e yöneltildi. Kuzey bana döndü. Gözlerini gözlerimden ayırmadan konuştu. "Hayatım boyunca birçok karar verdim." Kısa bir an durdu. "Ama ilk defa vereceğim bir kararın beni bu kadar huzurlu hissettirdiğini görüyorum." Dudaklarının kenarında hafif bir tebessüm oluştu. "Evet!" Bahçeyi alkış sesleri doldurdu. Sıra bana geldi. Nikah memuru aynı soruyu bana da sordu. Derin bir nefes aldım. Kuzey'e baktım. O sadece bana bakıyordu. Nikâh memuruna döndüm. "Evet!" İmzalar önümüze uzatıldı. Önce Kuzey imzasını attı. Kalemi bana uzattı. Ben de imzamı attım. Şahitler yani Taha ve Onur imzalarını da attı. Onur Kuzey'in en güvendiği adamlardan biriydi. Nikâh memuru evrakları kapattı. "Şahitlerimizin huzurunda sizleri karı koca ilan ediyorum." Alkışlar yükseldi. Ardından gülümseyerek, "Şimdi gelin ve damat birbirini öpebilir." dedi. Kalbim hızlanmıştı. Kuzey yavaşça bana yaklaştı. Bir elini belime koydu. Diğer eliyle yüzümü nazikçe tuttu. Gözlerimin içine baktı. Bir an nefesimi tuttum. Sonra dudaklarımız kısa ama içten bir öpücükle buluştu. Bahçedeki alkışlar daha da yükseldi. Kuzey geri çekildiğinde sadece benim duyabileceğim kadar alçak bir sesle "Artık gerçekten karımsın." dedi. İstemsizce gülümsedim. Tam o sırada Taha yanımıza yaklaştı. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. "Hayırlı olsun." Kuzey onunla tokalaştı. "Sağ ol." Ben de Taha'ya gülümseyerek teşekkür ettim. Ardından babam bize doğru yürüdü. Önce bana baktı. Gözlerinde hem gurur hem de alışmaya çalıştığı bir duygu vardı. Başımı okşadı. Sonra elini Kuzey'e uzattı. Kuzey de elini sıktı. Tokalaşırken babamın yüzündeki gülümseme kayboldu. Elini bırakmadan, sadece Kuzey'in duyabileceği kadar alçak bir sesle konuştu. "Kızıma iyi bak." Kısa bir duraksadı. "Bir gün gözlerini yaşlı görürsem..." Bakışları sertleşti. "Bunun hesabını ilk senden sorarım." Ben yanlarında olduğum için bu sözleri duymuştum. Kuzey'in bakışları hiç değişmedi. Babamın elini biraz daha sıkıca tuttu.Aynı alçak sesle cevap verdi. "Bunu yaşayacak bir sebep vermeyeceğim." Babam birkaç saniye daha ona baktı. Sonra elini bıraktı. Yanıma gelip bana sarıldı. "Mutluluklar." dedi normal bir ses tonuyla. "Teşekkür ederiz." Dedik aynı anda. Babam bana tekrar bakıp gülümsedi. Herkes tek tek yanımı…