Bölüm 6:Abi

Bugün kızlardaydım.Kafayı dağıtmak için Bay Manner'ın ofis çıkışı Gabriel bizi bırakmıştı. Helena dan pijama giymiş kafa dağıtmak için 101 okey oynamaya başlamıştık.Aslında içim rahatlamamıştı.Hem de hiç rahatlamamıştı. "Hadi sıra sende." dedi Helena beni sürterek."Madison sen iyimisin?" dedi o meleksi sesiyle Ağlamaya başlamıştım.Dolup taşıyordum.Oldukça da kötüydüm sanki lanetlenmiştim sanki üstümde ritüeller vardı sanki ölüyordum. ""Bir sıkıntı olmayacak." dedi Maggie."Çağır Gabriel ı gelsin o zaman." Gözlerim fal taşı misali açılmıştı. "Ne saçmalıyorsun sen Maggie hem onun telefonu bende yok." "Olsa arayacaktın yani." dedi çapkınca gülümseyerek." Seni sadece aşk kurtarabilir Madison." dedi Helena."Helena sende mi ya." deyiverdim oflayarak. Kendimi yatağa attım."Siz varya çok fenasınız." dedim. Birkaç gündür işe gitmiyordum fakat Samuel'in telefon numarasını almıştım.Hemen Samuel'i aradığımda sesi oldukça sarhoş geliyordu. "Efendim Madison." "Samuel,sende Gabriel'ın telefonu numarası vardır bana atabilirmisin müsaitsen." "Şey ben ona senin numaranı vermiştim zaten.Seni arar o sana deli gibi aşık." telefonu yüzüne kapadım. "Ne oldu?" Dedi ikiside aynı anda. "Beni arayacakmış." dedim dudaklarıma minik bir gülümseme yerleştirerek. 🩸🩸🩸 Gece saat üçe geliyordu.Acaba Gabriel'ın evine gitsemiydim.Belki de evimdeydi.Sahip çıkmam gereken ama şuan mühürlü olan o evde. Hazırlandım.Üstüme sabah ki kıyafetlerimi giydim.Maggie ve Madison uyurken kendi evime gizlice yürüyordum.Bu karanlıkta o bebeğin korkusuyla. Eve geldiğimde kapıyı açtım.Her şey normal gözüküyordu.Evin ışıklarını yakacakken yanmadı.Biraz daha denediğimde yine yanmadı. Perdeler de kapalıydı.Evin içi güzel ama bir o kadar da garip hissettiriyordu. Mühürlüydü en özellikle mutfak.Mutfağın kapısı kapalıydı.Açmayı denediğimde yar kilitliydi.Korkunçtu.Bonnienşn gerçek olmaması gördüğüm o kadının gerçeke olmaması.Her şey bir bir zihnimde canlanıyordu.Evet o gözler bembeyaz ve bir bebeğe göre olan o iri gözler. Aklımda bir sürü soru işareti vardı.Mesela Bonnie bir ölüydü belki insan kılığına girmiş bir canavardı.Peki bu eve o nasıl girdi yoksa bana musallat mı olmuşlardı.Korkuyordum.Ben ne yapacaktım? Bay Hanson öğrendiğinde kesin işten kovulacaktım.Hassiktir Madison kendine gel. Bu bir halisünasyon...Asla olamaz.Gördüğüm şeyler,yaşadığım şeyler sadece anlam veremiyordum.Tanrım yalvarırım canımı al! O yüzden Bonnie ye dokunduğumda soğuktu çünkü aslında bir ölüydü.Herzaman... İçim acımıştı ve korkmuştum.Bir daha o mutfağa girebilirmiyidim bilmiyorum.Bir ses gelmişti. Gidip baktığımda barikatın düştüğünü gördüm.Tekrar kapıyı kontrol ettiğimde.Kapalıydı,pencereler de öyle... Telefonum çalmıştı.Arayanın Gabriel olmasını diledim..Sesini duymaya ihtiyacım vardı.Telefonumda bir numara yazıyordu.Üstüne tıkladım ve dudaklarıma büyük bir gülümseme yerleştirdim. "Merhaba,ben Kane." gülüşüm aniden solmaya başladı.Ses Kane'e benziyordu ama o kadar insansı değildi. "Merhaba,ben Kane" ses bu sefer daha kalın çıkmıştı. "Merhaba ben Kane!" ses korkunç bir tonda çıkmıştı ve evin içinden bir çığlık sesi yükseldi.Baktığımda mutfağın kapısı açılmış oradan iri beyaz gözler ve iki kulağına uzanan büyük bir ağız bulunan bir kafa bana bakıyordu...