Bölüm 4:Korkunç Sonuçlar

Polisler gelmişti."Hanımefendi çıkın oradan." Ne olduğunu bilmiyordum ama gözüm kararıyordu.En son hatırladığım şey Bonnie'nin ölümü idi. Ahşap masaya tutundum ve belime dolanan bir el hissettim.Beni kendine çekti ve sırtına yerleştirmişti... Dışarı çıkmıştık.Kanlar içindeki halimle kusuyordum.Yanımda duran üç kişi vardı.Gabriel,Helena ve Maggie...Beni taşıyanın Gabriel olduğunu çok sonradan kavramıştım. Ben o sıra Gabriel'ın yanına çökmüş deliler gibi ağlıyordum.Bir omzumdan Gabriel diğerinden de Helena ve Maggie beni sakinleştirircesine okuşuyorlardı. Polisler bahçeye geldiğinde "Evi mühürlemeyin lütfen!" dedim sesim net ama bir o kadar da kısık çıkmıştı.Evi mühürlemelerini istemiyordum.Patronum bu evi kiralamıştı ve o yüzden asla kimseyi gözü kara çıkaramazdım."Evi iki gün mühürledik.Sadece iki gün" dediler.Çığlık atmak istedim,ağlamak istedim ve ağzımdan çıkan tek şey "Kahretsin!" diye haykırmak oldu. Gabriel beni ayağa kaldırdı.Artık ağlamalarım onun omzunda devam ediyordu.Derdime derman olmaya hazır gibi görünüyordu."Benim evimde kal" dedi istekli ve kısık bir sesle."Ne! Hayır Gabriel hiç gerek yok ben kızlarda kalırım." "İsteyip istemediğini sormadım benim evimde kalacaksın." işte bu sefer oldukça net ve istekli idi. 🩸🩸🩸 Evet Gabriel da idim.Fakat sorun olan şuydu ki tüm kıyafetlerim mühürlenmiş o kahrolası evde kalmıştı.Düşününce bile sinirlerim bozuluyor udu. Gabriel'ın evinde duş alıyordum.Bana çok yardımcı olmuştu,evini bile açmıştı.Tek yaşıyormuş ve senelerdir burada imiş. Duştan çıktıktan sonra üstüme kapının arkasından bir havlu geçirdim.Üstüm olmadığını hatırladığım da derin bir nefes aldım ve "Gabriel bakabilir misin?" dedim.Tek çarem onun kıyafetlerini giymek idi."Efendim?Hemen geliyorum." dedi.Bu adam kesinlikle bu ses tonu ile beni öldğrmeye çalışıyordu. Ayak seslerini duydum."Geldim Madison." "Bana kıyafetlerinden getirebilir misin." "Hay hay yeter ki siz isteyin." Kapının aralığını açmıştı tam kıyafetleri alacak iken yerdeki ıslaklıktan dolayı düşmüştüm ve havlu düşmem ile beraber açılmıştı.Kapıya baktığım an kapı kapanmıştı. Tek kelimeyle REZİL İDİM. Siyah bir tişört ve gri bir şort getirmişti.Giydiğimde ise hepsi bol olmuştu.Normaldi adam iriydi yani. Saç kurutma makinesiyle kısa siyah saçlarımı kuruladım,kahküllerimi düzelttim ve hazırdım.Derin bir nefes aldım. Salona geçtiğimde oturuyordu.Televizyona bakıyordu.Telefonum çalmıştı arayan Helenaydı.Gabriel telefon sesi çaldığı zaman merakla bana dönmüştü. "Madison aklımıza bir fikir geldi." dedi heyecanla.Yüzüme bir tebessüm kondurdum. "Ne hemen söyle." "Babama gideceğiz ona soracağız.Ne olduğunu en iyi o bilir."Helena'nın babası polisti. "Tanrıya şükürler olsun hemen geliyorum." dedim sesimde heyecan ve mutluluk vardı. "Belli ki güzel bir şey olmuş anlatacak mısın?" dedi güzel bir gülüş ile Gabriel. 🩸🩸🩸 Gabriel beni Helena nın babasının olduğu karakola kadar götürmüştü.Sonra burada kalacağını söyleyip Helena ve Maggie'yi evine bırakacaktı.Ben ise hala onda kalacaktım.Karakolun içine girdiğimde Garret Manner'ın ofisine kapıyı tıklayarak girdim."He Madison da geldiğine göre başlayabiliriz." dedi Bay Manner.Helena ve Maggi de içerideydi. "Madison bana bütün yaşananları anlat." İç çektim ve anlatmaya başladım."Maggie nin abisi...Arabamı götürmek için Wellathamdaki yeni taşındığım eve gelecekti.Geldi de fakat Maggie beni aradı ve abisinin hasta olduğunu,evde kaldığını söylemişti.Gözleri ve ağzı da bir o kadar tuhaftı." İçim ürperdi,Maggie ise onaylarcasına başını salladı. "Seni çok iyi anlıyorum Madison." dedi Bay Manner ve telefonundan bir haber açtı.Üçümüzde başımızı habere çevirmiştik.Haberde şekil değiştirenler den bahsediyordu.Bir şehir efsanesi olarak anılmış fakat insanların ölümleri ve yapılan arkeolojik çalışmalar gerçek olduğunu kanıtladığını söylüyordu. Hassiktir yani gördüğüm şey bir şekil değiştiren miydi? Korkarak diğer konuya geçtim."Bonnie diye bir bebek var ona da bakabilir misiniz." "Tabii ki." dedi sözümü hiç esirgemeden."Hmm annesi…