6.BÖLÜM "PANSUMAN"

Keyifli okumalar!! ❥ Rose • Toxic Till The End ❥ Gracie Abrams • I Love You, I'm Sorry 6.BÖLÜM | PANSUMAN Dakikalar geçerken Esin ve Koralp gözlerini kaçırmadan birbirlerine bakmaya devam ediyordu. Bu bakışma daha da devam ediyordu ki, araya bir köpek havlama sesi girdi. Bu sesle beraber Esin ve Koralp kendilerine gelmişti. "Buraya gel kızım!" dedi Koralp. Aşk kuyruğunu sallayarak onlara doğru koştu. Yanlarına geldiği gibi kenara oturdu ve yerdeki tenis topuyla oynamaya başladı. Esin ve Koralp ise yatıkları yerden doğrulmuştu. Oturarak yanlarında oturan köpeği izleyeme başladılar. "Ona hep sen mi bakıyorsun?" diye sordu Esin. Koralp köpeğin sarı tüylerini seviyordu. "Evet, ama ben olmadığım zamanlar da ailem bakıyor." Esin başını aşağıya yukarı salladı. "Kardeşin çok mutlu oluyordur." Koralp buna gülümseyerek karşılık verdi. "Bayılıyor. Hatta bazen bende kalıyor. Sadece Aşk'ı sevmek için." Esin'de güldü. Fakat Koralp'in gülüşüne takılmıştı. Adamın gülüşü bile güzelmiş dedi içinden. Bir süre sonra kendine geldi. Aklına gelen ilk soruyu sordu. "Kardeşinin olması nasıl bir his? Ben tek çocuğum. Pek bilmiyorum." "Güzel." dedi Koralp sonra ise devam etti. "Seni her türlü seven bir kardeş. Bana da çok iyi geliyor. Bazen onun sayesinde, maçları kazanıyorum. Bana güç veriyor." Bu Esin'in hoşuna gitmişti. İçi sıcacık olmuştu. "Ne güzel. Sen böyle anlatınca bir kardeşim olsun istedim. Ama maalesef." Koralp başını çevirip Esin'e baktı. "Olsun, belki de böyle olmakta, sana iyi gelmişti." "Yani, evet aslında. İyi böyle tek çocuk olmak. Hatta annem eğer kardeşin olsaydı, kavga ederdiniz diyor." Esin güldü. Fakat istemsizce elini kaldırıp gülüşünü gizledi. Koralp bunu fark edince kaşlarını çatmıştı. Bir süre sessiz kaldılar. Bir süre sonra ise okul hakkında konuşmaya başlamışlardı. Esin, Koralp'in nasıl hem tenis hem de iç mimarlıkla ilgilendiğini sormuştu. Koralp ise zor olduğunu, fakat bu temponun hoşuna gittiğini söyledi. Tabi bir de sevdiği işleri yaptığı için mutlu olduğunu da ekledi. "Sen peki? Nasıl yürütüyorsun, hem moda tasarımı hem de tenisi?" Diye sordu Koralp. Esin ofladı. "Çok zor. Okulu asla yürütemiyorum. Mesela yarın çizim yapmam lazım ama buradayım." Başını yukarı kaldırıp yıldızlara baktı. "Ne çizeceğim onu bile bilmiyorum. Yani ben senin gibi değilim. Yürütemiyorum. Seviyorum ama olmuyor." Koralp ona baktı uzun uzun. Bu kız birkaç aydır neden bu kadar dikkatini çekiyordu anlamaya çalıştı. Geçen ay onu tenis sahasında görmüştü. Bir süre nasıl tenis oynadığını izledi. İşte o gün bu kız dikkatini çekmişti. Birkaç gün sonra ise her gün tenis sahasında, onu görmeye başladı. Bazen okulda da görüyordu. Sırtında bir tenis raketi çantası vardı. Ellerinde ise moda tasarım okuduğunu belli eden eşyaları. O da aslında aynı Esin gibiydi. Okula hem tenis çantasıyla hem de iç mimar olduğu için çizim eşyalarıyla giderdi. Bu yüzden kızı kendine çok benzetti Koralp. O birkaç günden sonra kız oldukça dikkatini çekmeye devam etti. Her zaman karşısına da çıkmaya devam ediyordu. Tenis sahasında, okulun bahçesinde, kafeteryada ve her hangi bir yerde. Sanki bilerek çıkıyordu kız karşısına. Fakat bilerek çıkamadığını biliyordu Koralp. Çünkü kız ona bir kere bile dönüp bakmamıştı. Belki de o gün tenis raketini kırmasaydı, hâlâ bakmıyor olacaktı. Koralp ise onu her gün görmeye devam edecekti. Hatta platonik bir aşkın içine düşecekti. Bir dakika zaten düşmemiş miydi? Düşmüştü. Koralp'in içinde bir his oluşmuştu. Koralp buna anlam verememişti. Saçmalık diye düşündü. Yine de içindeki his geçmedi. Kızı her gördüğünde göğsünün ortasında bir yanma oluyordu. Biliyordu, bu olan bitenin anlamını fakat hazır hissetmiyordu. Neye? Tekrardan birine kendini kaptırmaya mı? Aslında çoktan kaptırmıştı. Esin'i kıskanmaya bile başlamıştı. O adamı her Esin'in yanında gördüğünde. Çünkü o aylar önce kızın aldatıldığını görmüştü. Söylemekte istedi kıza ama kız onun yüzüne bile bakmıyorken, nasıl söyleyecekti ki? Yapamadı. Sadece uzaktan izledi onları. O gün, tenis raketin…