10. BÖLÜM | KIRMIZI İP

❥ James Arthur • Car's Outside 10. BÖLÜM | KIRMIZI İP Sabah çok erken bir saatte uyandım. Hızlıca okul için hazırlandıktan sonra evden çıktım. Bugün nedensizce içimde büyük bir mutluluk ve enerji vardı. Aslında dün gece biraz geç uyumuştum ama yine de uykumu almış gibi hissediyordum ve oldukça da enerjiktim. Bugün taksi yerine yine otobüsü kullanacaktım. Çantamın yanında asılı olan kartlığımı elime aldım ve önümde duran otobüse bindim. Oturacak bir yer aradı gözlerim ama hiçbir koltuk boş değildi. Bugün yine insanlar sokaklara dökülmüş olmalıydı. Kendimi yavaş yavaş arkaya doğru ilerlettim. Sırtımda ve ellerimde çantalar olduğu için bazen birkaç kişiye çarpıyordum. Bu yüzden insanlara durmadan "Pardon." demekten yoruldum aynı zaman da bunaldım. En sonunda boş bir köşe buldum, kendimi direkt hızlıca oraya attım. Bu sırada şortumun cebinde duran telefona bir mesaj bildirimi düştü. Cebimden telefonu çıkardım. Ekranda İdil yazıyordu. Daha fazla bekletmeden tuş kilidini açtım, mesajlara girdim. İdil Hadi yine iyisin. İdil Babam raketi bitirmiş! Esin Şaka yapıyorsun! Yüzümde kocaman bir gülümseme oluştu. Aşırı mutlu olmuştum. Kalbim ise yine delice atmaya başlamıştı. Çünkü aklımdan Koralp geçmeye başladı. Onun adı bile zihnimde geçince kalbim delice atmaya başlıyordu. Buna daha alışamadım. Aklıma o an maç geldi. Çok kısa bir zaman kalmıştı. Bu da beni oldukça heyecanlandırdı. Gözlerim tekrardan ekrana takıldı. Mesajlardan çıkıp takvime girdim. 3 gün kalmıştı. Koralp'in maçına 3 gün kalmıştı. Gözlerim bu defa işaretlediğim tarihe takıldı. Benim maçımın olduğu o tarihe. Tam olarak 9 gün vardı. Derin bir nefes aldım. Bu benim yurt dışındaki ilk maçımdı. Oldukça heyecanlıydım. Çünkü Türkiye'yi de temsil ediyor olacaktım. Hem de Tenis oyuncusu bir kadın olarak. İdil Babam bugün gelsin alsın dedi. Esin Tamam ben bugün okul çıkışı dükkâna uğrarım. İdil Ben bugün okula öğleden sonra geleceğim. İdil Bir dersim var. O yüzden beni bulamazsan korkma canım. Yani meraklanma. Bensiz de başka arkadaş edinme yoksa saçlarını yolarım. Güldüm. Bu kızın bu deli hallerini seviyordum. Bana çok iyi geliyordu. Esin Tamam. Sensiz korkmayacağım, meraklanmayacağım ve arkadaş edinmeyeceğim. İdil Aferin böyle devam. Kıkırdadım. İdil ile olan mesaj sayfasından çıktım. Gözlerim Koralp yazısına takıldı. Onu dün gece nedensizce soyadıyla değil de ismiyle tekrardan telefonuma kaydetmiştim. Böyle resmi durmuyordu. O yüzden hoşuma gitmişti. Aslında ortak ya da komşu olarak kaydetmek isterdim ama şimdilik yapmamıştım. Belki ilerleyen zamanlarda yine değiştirirdim. Esin Naber! Bir süre yazdığım mesaja baktım. Hiç düşünmeden de göndermiştim. Acaba bunu yapmamalı mıydım? Bir süre sonra ekrana mesaj düştü. Ondandı. Koralp Hiç iyi değil. Kaşlarımı çattım. Esin Ne oldu? Koralp Bu ev çok kirliymiş. Rahatladım ve gülmeye başladım. Esin Eve geçtin mi? Koralp Az önce geldim. Eşyaları birkaç saat sonra getirecekler ama bilseydim asla bugün eşyaları getirmezdim. Esin O kadar mı kirli? Koralp Lavaboya giremiyorum. İstemsizce kıkırdayarak güldüm. Şu an bu hallerini tahmin edebiliyordum ve görmek çok isterdim. Esin İstersen geri dönüp sana yardım edebilirim. Koralp Hayır, okulu aksatma. Ben bir şekilde halledeceğim. Esin Sen bilirsin ama ben gelince sana yardım ederim. İstersen eşyaları akşamüstüne doğru getirsinler. Daha iyi olur. Koralp Az önce seninle konuşurken onu hallettim. Esin Tamam o zaman biraz sorun çözüldü gibi. Koralp Yani. Gülerek ekrana baktım. Bu adam çok garipti. Kesinlikle çok garipti. İneceğim durağa geldiğimde telefonu kapatmak zorunda kaldım. Otobüsten inerek yürümeye başladım. Okula geldiğimde ise saatlerce çizimlerle uğraştım. Çizimlerim istediğim gibiydim fakat beğenilmediği zamanlar oluyordu. Yine öyle bir şey oldu. İçlerinden bir çizim beğenilmedi. Bu yüzden tekrardan daha iyisini çizmeliydim. Saat su gibi akmaya başladı. Bende okulda çok uzun bir zaman geçirdim. Aslında bugün biraz erken çıkacaktım fakat çizim beğenilmediği için işlerim geç bitti ve okuldan…