4.KISIM

Nora tavan arasına çıktı. Ahşap merdivenler her adımında hafifçe gıcırdıyordu. Tavan arasında yılların tozu, eski sandıklar ve dedesine ait eşyalar vardı. Bir köşede duran büyük meşe sandığını görünce diz çöktü. "Umarım hâlâ buradadır..." diye mırıldandı. Sandığın kapağını kaldırdı. İçinde özenle katlanmış gömlekler, pantolonlar ve eski bir deri kemer duruyordu. Nora istemsizce gülümsedi. "Dedem gerçekten babamdan daha uzunmuş..." İçlerinden en temiz görünen gömlekle pantolonu çıkardı. "Umarım bunlar olur..." diye geçirdi içinden. Sandığı kapatıp aşağı indi. Kael oturma odasında durmuş, dar gelen gömleğin düğmesini iliklemeye çalışıyordu. Düğme yine kapanmadı. Çıtır... Kael derin bir nefes verdi. "...Yine mi?" Nora gülmemek için dudağını ısırdı. "Sanırım kurtuluşun geldi." Elindeki kıyafetleri uzattı. "Bunlar sana olabilir." Kael kıyafetleri aldı. "Umarım." "En kötü ihtimalle bunlar da patlar." Kael başını iki yana salladı. "Sen bunu görmek için fazla heveslisin." Nora gülümseyerek omuz silkti. "Biraz." Birkaç dakika sonra yeniden çıktı. Bu kez gömlek omuzlarını sıkmıyor, pantolon da bileklerinin çok üzerinde bitmiyordu. Nora rahat bir nefes aldı. "İşte şimdi insana benzedin." Kael kaşını kaldırdı. "Az önce benzemiyor muydum?" Nora gülümseyerek başını iki yana salladı. "Hayır." "Neye benziyordum?" "Yolda kaybolmuş uzun bir leyleğe." Kael istemsizce gülümsedi. "Bu benzetmeyi unutmayacağım." Hava çoktan kararmıştı. Yaz gecesinin sıcaklığı açık pencerelerden içeri doluyor, hafif rüzgâr tülleri usulca sallıyordu. Uzaklardan cırcır böceklerinin sesi geliyordu. Masanın üzerinde yalnızca gaz lambasının sarı ışığı yanıyordu. Nora temiz bezleri, merhemi ve yeni sargıları masaya bıraktı. Sonra Kael'e döndü. "Bandajını değiştirmem gerekiyor." Kael göğsüne baktı. "Ben hallederim." Nora tek kaşını kaldırdı. "Gerçekten mi?" "Evet." "Az önce sıcak su musluğuna yenilen kişi mi bunu söylüyor." Kael derin bir nefes verdi. "O ayrı." "Hayır, aynı." Kael itiraz edecek gibi oldu ama Nora çoktan merhemi eline almıştı. "Otur." "Yapabilirim." Nora kollarını bağladı. "Kael." "..." "Göğsündeki yarayı kendi gözlerinle görebiliyor musun?" Kael sustu. "Hayır." "Bandajı tek başına düzgün sarabilir misin?" Sessizlik... "...Hayır." "İşte ben de onu diyorum." Kael pes etmiş gibi iç çekti. "...Peki." Nora gülümseyerek koltuğu gösterdi. "İşte şimdi akıllı uslu otur." Kael otururken mırıldandı. "Sen emir vermeyi fazla seviyorsun." "Birileri dinlemeyi hiç sevmediği için olabilir mi?" Kael bu kez cevap vermedi. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Nora temiz bezi eline aldı. "Biraz öne eğil." Kael usulca öne eğildi. Odanın içine sessizlik yayıldı. Nora dikkatlice gömleğinin üst düğmelerini açtı. Eski sargıyı çözerken olabildiğince nazik davranıyordu. Kael nefesini farkında olmadan tuttu. "Sakin ol..." "Bu sadece bir pansuman." Ama kalbi onu dinlemiyordu. Atışları her saniye biraz daha hızlanıyordu. "Neden?" "Savaş meydanında bile bu kadar gerilmedim." Nora'nın parmakları yaranın çevresinde dikkatle dolaşıyordu. Merhemi sürerken parmaklarının ucu istemeden Kael'in tenine değdi. Bir anda... Nora'nın avucunun içi yine yanmaya başladı. Eli hafifçe irkildi. "Yine..." "Yine yanıyor..." Fark ettirmemeye çalışarak elini geri çekti. Kael bunu fark etti. "Ne oldu?" Nora hemen başını salladı. "Hiç." Ama avucundaki sıcaklık giderek artıyordu. "Neden sadece ona dokunduğumda oluyor?" "Bu normal değil..." "Şifacı kadın..." "Taştaki sembol..." "Ve şimdi bu..." "Bunların hepsi birbiriyle bağlantılı mı?" Kael ise onun yüzündeki kısa değişimi fark etmişti. "Bir şey saklıyor..." "Az önce yüzü değişti." "Yarası olan bendim..." "Peki neden canı acıyan oymuş gibi göründü?" Nora derin bir nefes alıp merhemi sürmeye devam etti. Kael istemsizce ona baktı. Kızıl saçlarından birkaç tutam yüzüne düşmüştü. Gaz lambasının sıcak ışığında kehribar gözleri parlıyor, çilleri daha da belirginleşiyordu. "Bana bakmıyor..." "Yarama bakıyor." "Öyleyse neden gözlerimi ondan ayıramı…