3.KISIM

Yaşlı kadın garajın kapısından çıktıktan sonra bir an durdu. Sanki havayı dinliyordu. Bastonunu yere hafifçe vurdu. “Başladı…” diye fısıldadı. Nora ona baktı. “Ne başladı?” Kadın cevap vermedi. Sadece başını gökyüzüne kaldırdı. Gökyüzü hâlâ sabah olmamış gibi griydi. Ama onun gördüğü şey farklıydı. “İki taraf da aynı anda uyanıyor,” dedi sonunda. “Bu iyi değil.” Nora’nın içi sıkıştı. “Kael yüzünden mi?” Kadın başını yavaşça salladı. “Kael sadece kapı.” O an Nora’nın avucunda hafif bir yanma oldu. İlk başta önemsemedi. Ama yanma artınca nefesi kesildi. “Bu ne—” Kadın bir adım yaklaştı. Yanma artık tek bir noktada değildi. Sanki derisinin altında ince, sıcak bir çizgi ilerliyordu. "Korkma..." dedi yaşlı kadın. "Canını yakacak kadar değil. Ama bundan sonra seni her uyanışta çağıracak." Nora fısıldadı. "Bu... neyin işareti?" Kadın derin bir nefes aldı. "Kanın hatırlamaya başladı." Nora'nın kaşları çatıldı. "Ben hiçbir şey anlamıyorum." "Anlamaman normal. Çünkü sana hiçbir zaman gerçeği anlatmadılar." Nora refleksle avucunu kapattı. "Gerçek olan ne?" diye sordu, sesi bu kez daha titrek çıkmıştı. Yaşlı kadın cevap vermedi. Garajın kapısını sessizce kapattı, ardından bastonuna dayanarak dar patikaya doğru yürümeye başladı. "Gel." Nora bir an tereddüt etti. "Nereye gidiyoruz?" "Gerçeğin ilk parçasını görmeye." Kız, istemeden de olsa peşinden yürüdü. Şafak henüz sökmemişti. Ağaçların arasından geçen rüzgâr uğultulu bir ses çıkarıyor, dallar birbirine sürtündükçe sanki fısıldaşıyordu. Bir süre sonra yaşlı kadın durdu. Yerde, otların arasına gizlenmiş eski taş bir daire vardı. Üzerindeki desenler neredeyse silinmişti. Kadın bastonuyla taşın üzerindeki toprağı temizledi. Ortada birbirine dolanan iki sarmaşık gördü. Nora diz çöktü. "Bu sembol..." "Daha önce gördün." "Nerede?" "Kael'in boynunda ki kolye de ve ayrıca Nerıs sürekli bu sembolü çiziyordu." Nora'nın gözleri büyüdü. "Bu sembolün anlamı ne? Nora'nın içinden soğuk bir ürperti geçti. Yaşlı kadın uzun süre sustu. "Bu sorunun cevabını ben veremem." "Neden?" "Çünkü bazı şeyleri söylememeye söz verdim." "O halde kim söyleyecek?" Kadın, Nora'nın gözlerinin içine baktı. "Kael." "Uyandığında..." "O da her şeyi bilmiyor. Ama bildiğini sandığından çok daha fazlasını taşıyor." "Şimdi onun yanına git Nora. " "Yakında herşeyı öğreneceksin " Ormanın içindeki taş ve sembol geride kalmıştı. Kadının son bakışı hâlâ Nora’nın zihninde asılıydı ama adımlar ilerledikçe o ağırlık yavaş yavaş uzaklaştı. Nora tek başına geri döndü.Kapı aralıktı. İçeriden gelen hafif bir soluk sesi, Kael’in hâlâ orada olduğunu gösteriyordu. Nora kapıyı yavaşça itti. İçerisi loştu. Bir köşede eski bir örtünün üzerinde Kael yatıyordu. Yarası bandajlanmıştı ama uykusu derindi; yüzü sertti, sanki dinlenmek bile onun için kolay bir şey değilmiş gibi. Nora bir an durdu. Onu böyle görmek… garip bir şekilde içini rahatlattı. Çünkü en azından Kael hâlâ buradaydı. Hâlâ ulaşılabilirdi. Sessizce yanına yaklaştı. Eğildi, nefesini kontrol ederek. “Kael…” dedi kısık sesle. Cevap yok. Biraz daha yaklaştı. “Uyuyor musun gerçekten?” Kael hafifçe kıpırdandı ama gözlerini açmadı. Sadece kaşları hafifçe çatıldı. Nora dudaklarını büzdü. “Tabii… tam da ben konuşunca uyanmamak için ekstra çaba gösteriyorsun.” Bu kez Kael’in gözleri aralandı. Yavaş, istemeyerek. “Gürültü yapıyorsun,” dedi boğuk bir sesle. Nora doğruldu. “Ben gürültü yapmıyorum.” Kael ona baktı, uzun bir an. “Yapıyorsun.” Nora kollarını bağladı. “Ben seni kontrol etmek için geldim.” Kael gözlerini yarı kapattı. “Bunu yapanlar genelde kapıdan sessiz girer.” Nora hafifçe eğildi. “Ben de normal biri değilim.” Kael çok kısa bir an sustu. Sonra başını hafifçe yana çevirdi. “Bir şey oldu mu?” Nora’nın yüzü bir an ciddileşti. Ormandaki taş… sembol… kadın… hepsi zihninden geçti ama hiçbirini söylemedi. Sadece omuz silkti. “Hayır.” Kael gözlerini biraz daha açtı. “Yalan söylüyorsun.” Nora hemen cevap verdi. “Evet.” Kael’in dudak kenarı çok hafif kıpırdadı ama bu kez yorum yapmadı. Sadece y…