2.KISIM

Şu an bunun sırası mı?” “Ölmeden önce alışkanlıklarımdan vazgeçmek istemiyorum.” Bu çocuk gerçekten aklını kaçırmış olmalıydı. Onu yeniden duvara yasladım. Su kovasını çekip bezi bir kez daha ıslattım. Elim titremesin diye dişlerimi sıktım. “Bu zehrin panzehiri var mı?” Kael birkaç saniye cevap vermedi. Sanki soruyu duyup duymadığından bile emin olamıyordum. Sonunda kirpikleri ağır ağır kalktı. “Var.” İçimde küçücük bir rahatlama belirdi. “Nerede?” “Varyth’te.” Rahatlamam anında öldü. “Harika,” dedim kupkuru bir sesle. “Kulübeden çıkınca sağ tarafta mı satılıyor?” Kael’in dudakları yine belli belirsiz kıvrıldı. “Senin tarafında mizahın bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum.” “Senin tarafında insanların ölürken bu kadar ukala olduğunu bilmiyordum.” Yeniden bezi yarasına bastırdım. Bu kez daha dikkatliydim ama o koyu çizgilere değmemeye çalışıyordum. Kael’in kasları her dokunuşumda geriliyordu. Yine de ses çıkarmıyordu. İnatla, acısını dişlerinin arasına sıkıştırmış gibiydi. Tam bezi geri çekecekken, parmaklarım gömleğinin altına takılmış ince bir zincire değdi. Duraksadım. Kael de duraksadı. Bakışlarımız aynı anda aşağı kaydı. Siyah kumaşın arasından, boynuna dolanmış ince bir zincirin ucunda küçük, metal bir parça görünüyordu. Işık yetersizdi ama üstündeki şekli seçebiliyordum. Bir sarmaşığa benziyordu. Kalbim tekledi. O sembolü daha önce görmüştüm. Nefesim yavaşladı. Parmaklarım, ne yaptığımı düşünmeden o metale doğru uzandı. Kael anında bileğimi yakaladı. “Dokunma.” Sesi öyle sert çıkmıştı ki irkildim. Ama geri çekilmedim.Avucumda ki ışıkta yenıden canlandı onun dokunuşuyla ama bu sefer umursamadım.Benim gözlerim hâlâ o metal parçadaydı. “Bu…” Dudaklarım kurudu. “Bu sembol…” Kael’in parmakları bileğimde sıkılaştı. “Ne biliyorsun?” Bakışlarımı güçlükle o işaretten ayırıp yüzüne kaldırdım. “Nereden buldun bunu?” “Önce sen cevap ver.” “Hayır.” Bileğimi çekmeye çalıştım ama bırakmadı. “Bu sembolü nereden bulduğunu söyle.” Gözlerindeki yorgunluğa rağmen bakışları sertti. İkimiz de birkaç saniye boyunca öylece kaldık. Sonunda Kael’in parmakları biraz gevşedi ama elimi bırakmadı. “Bunu sana kim gösterdi?” diye sordu. Boğazımdaki düğüm büyüdü. “Kimse göstermedi.” “Yalan.” “Yalan değil.” Sesim beklediğimden daha kısık çıktı. “Neris’in odasında vardı.” Kael’in yüzündeki ifade değişti. İlk kez gerçekten hazırlıksız yakalanmış gibi görünüyordu. “Ne dedin?” “Kaybolmadan önce,” dedim, gözlerimi ondan ayırmadan. “Neris her yere aynı şekli çizerdi. Defterlerinin kenarına, yatağının başucuna, hatta pencerenin buğusuna bile… Ben çocukça bir şey sandım. Sormuştum ama cevap vermemişti.” Yutkundum. “Senin boynundaki şey, onun çizdiği sembolün aynısı.” Kulübenin içi bir anda daha da sessizleşti. Dışarıdaki böcek sesleri bile uzaklaştı sanki. Kael’in parmakları bileğimden çekildi ama bu rahatlatıcı değildi. Tam tersine, yüzündeki o donuk ifadeden daha çok korktum. “Bunu bana neden söylemedin?” dedi. Öfkeyle güldüm. “Çünkü sen bana hiçbir şey söylemiyorsun.” Cevap vermedi. “Kael.” Bir adım daha yaklaştım. “Neris bu sembolü neden çiziyordu?” “Bilmiyorum.” “Peki bunu neden taşıyorsun?” Kael başını çevirip karanlığa baktı. Çenesindeki kas oynadı. “Çünkü bana verildi.” “Kim tarafından?” Sessizlik. “Kael.” Bir süre sonra gözlerini kapatıp derin, düzensiz bir nefes aldı. “Neris tarafından.” Dünyam bir anlığına yerinden kaydı sanki. Kulübenin kırık penceresinden içeri giren ay ışığı, zemindeki tozun üstüne solgun bir çizgi gibi düşüyordu. Ben ise o çizginin tam ortasında donup kalmıştım. Kalbim o kadar sert atıyordu ki göğsümün içinden çıkacak sandım. “Neris…” Sesim çatladı. “Neris sana bunu verdi?” Kael gözlerini açtı. Bakışları benden kaçmıyordu artık. Belki de kaçacak gücü kalmamıştı. “Evet.” “Demek yaşıyor.” Bu kez cevap vermedi ama suskunluğu inkârdan daha güçlüydü. Bir adım daha attım. “Kael, bana bak.” Zaten bakıyordu. “Kız kardeşim yaşıyor mu?” Yüzündeki ifade öyle tuhaftı ki içimdeki bütün umut aynı anda korkuya dönüştü. Sanki vereceği cevap sadece…