MÜHÜRLÜ AŞK VE ZAMANIN YÜKÜ

Pencereden aşağı eğildiğinde kendisini görüp görmediğini bilmiyordu. İçini kaplayan panikle hemen geriye çekilip yerde emekleyerek odadan dışarı fırladı. Açık kalan pencereden esen serin gece rüzgarı perdeyi havalandırırken, Güzide’nin kalbi güm güm vuruyordu. Güzide odadan fırlayıp gittiğinde, Targan gözlerini karşı lojmanın açık kalan penceresine dikmişti. Karanlıkta kımıldayan o silueti fark etmemek imkansızdı. "Murat, o dairede kim oturuyor biliyor musun?" diye sordu, sesindeki merakı gizlemeye çalışarak. Murat hafifçe güldü, sigarasından bir nefes çekip dumanını geceye üfledi: "Senin kayınpeder oturuyor oğlum." Targan çatık kaşlarını ona çevirdi: "Ne diyorsun lan, ne kayınpederi?" Adem araya girerek dostça omuz silkip konuştu: "Albay işte... Onun dairesi. Neden sordun ki Kartal?" "Hiç, öylesine sordum..." Targan başını sallayıp bakışlarını karşı pencereden çekti. İçinden sessizce söylenmeden edemedi: 'Ufaklık... Sendin değil mi? Bizi mi dinliyordun orada?' "Neyse, ben odamda kestireceğim biraz," diyerek izmariti kül tablasında söndürdü ve içeri geçti. Odasına girip kendisini yatağa bıraktı. Elini eşofmanının cebine atıp parmaklarının arasındaki nesneyi çıkardı: Beyaz kurdeleli bir saç tokası... Yağmurlu günde Güzide o gururlu tavrıyla saçlarını geriye savurduğunda başından kayıp çamura düşmüştü toka. Targan, kız arkasını dönüp giderken yerdeki o ıslak tokayı fark etmiş, gayriihtiyari eğilip cebine atmıştı. Şimdi elindeki tokaya bakarken gözleri daldı; zihni onu yıllar öncesine, geçmişin o kanayan yaralarına çekip götürdü. 1982 yılında Manisa’da dünyaya gelmişti Targan. Henüz 5 yaşındayken annesini karaciğer yetmezliğinden kaybetmiş, çocukluğunu annesizliğin o buz gibi hüzünüyle geçirmişti. Onu bakıcısı Nefise büyütmüştü. Babası Göktürk Bey ise kati ve askerî kurallarıyla evde terör estiren sert bir adamdı. Targan, Maltepe Askerî Lisesi’ni kazanıp evden ayrıldıktan kısa süre sonra babası, kendinden 7 yaş küçük Yasemin adında bir kadınla yeniden evlenmişti. Targan, İstanbul’daki lise eğitimini başarıyla bitirip Kara Harp Okulu’nu kazandı. Harbiye'nin üçüncü senesinde, 1995 yılında 20 yaşındayken Manisa’ya memleket iznine gittiğinde, babası onu Gamze adında esmer bir kızla tanıştırdı. Görücü usulü bir tanışmaydı bu. Babasının lafının üzerine laf söyleyemezdi Targan; hayatındaki tek otorite babasıydı. Gamze’ye bir şans vermeye karar verdi. İzni bitmeden evvel aile arasında yüzükler takıldı, nişan yaptılar. Targan Gamze’yi zamanla sevdi, evleneceği kadın gözüyle bakıp ona değer verdi. Akademisi Ankara’daydı. Ankara’dan Manisa’ya mektuplar yazıyor, Gamze’den gelen cevapları heyecanla okuyordu. Tuşlu telefonlar piyasaya yeni yeni girmişti ama henüz yaygın değildi. Son zamanlarda Gamze mektuplarında sürekli "Hemen evlenelim" diye bastırıyor, Targan’ı sıkıştırıyordu. Targan ise mektep bitmeden, bir düzen oturtmadan evlenmek istemiyordu. Sömestr tatilinde Manisa’ya habersizce döndü. Kimsenin geleceğinden haberi yoktu; aklı Gamze’nin aceleciliğine takıldığı için sürpriz yapmak istemişti. Mahalleye gelip küçük el çantasını eve bıraktı. Tam onun yanına gitmek için adımlarken, sokakta Gamze’yi gördü. Kış günüydü; üstünde açık sarı bir palto vardı ve aceleci adımlarla yürüyordu. Aralarında mesafe olduğu için seslenemedi, arkasından takip etmeye başladı. Manisa’nın Yunusemre ilçesindeki o ara sokaklardan birinde, tek katlı ahşap bir evin kapısına yanaştı Gamze. Kapının kenarındaki küçük tabelada "Suzan Ebe" yazıyordu. Targan şaşkınlıkla duraksadı. Gamze’nin ebeyle ne işi olabilirdi ki? Kapı hafifçe aralık kalmıştı. Targan adımlarını sessizce atarak içeri girdi. Evde kimse görünmüyordu fakat odaların birinden sesler geliyordu. Suzan Ebe, içeride Gamze’yi muayene ediyordu: "Kızım, aldırmak için çok geç kalmışsın! Ben bu günaha giremem, doktora git." "Suzan abla, babam duyarsa biterim ben! Hem ben nişanlıyım, Targan öğrenirse asla evlenmez benimle!" Suzan Ebe kaşlarını çatarak çıkıştı: "Onu o haltı yemeden önce düşünecektin kızım!" Gamze g…