BÖLÜM 8

Lütfen oy vermeyi ve BOOL BOL yorum yapmayı unutmayın! Yorumlarınızı okumayı çok seviyorum ve benim için büyük bir motivasyon kaynağı! Keyifli okumalar ^^ 8 “İTİRAF” Kazanmak ne ifade ediyordu? İçimdeki hırsla baş başa kalmış gibi hissettim. Hiçbir şey benden, benim kariyerimden ve hedeflerimden önemli olmamıştı hayatım boyunca. Ve hiç kimse için kaybetmeyi göze almazdım. Yaman’ın gözlerinin içine baktım. Arkada ıslık sesleri ve alkışlar yükselirken Yaman bana bakıyordu. Öyle ustaca kaçırmıştı ki topu benden başka hiç kimse bunu bilinçli yaptığını anlamış olamazdı. Gerçekten bu kadar yetenekli miydi? Bilerek kaybederken bile bunun bilinçli olduğunu belli etmemeyi başaracak kadar. İçimde ona karşı biriktirdiğim tabular birer darba alırken kendime yaptıklarını hatırlatmaya çalıştım. Alara’ya yazışı, bandanayı elinde tutuşu. Sonra gözlerim yeniden onunla buluştu. Boynuna bağladığı bandanamı gördüm. Neden yapıyordu bütün bunları? Benimle oyun oynamak mıydı derdi? O kız ben değildim, olamazdım. Bu sene sınavlarım vardı, önemli maçlarım vardı. Yaman belki hayatını kurtarmayı başarmıştı ama ben hâlâ yapamamıştım. Ve herkes onun kadar şanslı değildi hayatta. Ne olursa olsun odağımı değiştirmesine, beni duygusal olarak bu kadar yıpratmasına izin vermemeliydim. “Kaptan’ım be!” Kızlar etrafımı sararak beni çember altına aldıklarında yüzüme bir gülümseme kondurdum fakat bu tam olarak içten değildi. Çemberi bozarak Eylül bana sarıldı. “Ne oldu?” dedi kulağıma eğilerek. “Lan bi ayrılın da biz de tebrik edelim!” Mert’in sesi kızların ayrılmasına sebep olurken yükselen müzik sesi onların hayıflanmasının anlaşılmasına engel oldu. “Kaptan’ım,” dedi Mert kızların arasından yanıma geldiğinde. Elini yumruk yaparak bana uzattı. “Tebrik ederim.” Yumruklarımızı tokuşturarak ona karşılık verdim. “Kazandım sayılmaz,” dedim dürüst davranarak. “Kazandın kazandın,” dedi Mert gözümün içine bakarak. “Yaman kimseye sayı bırakmaz. Alışıktır o eline geçen her fırsatta kendini göstermeye.” “Öyle olsun,” sesim kısık çıktığından beni duymuş muydu emin değildim. One Drection çalmaya başladığında herkes çığlık atarak şarkıya eşlik etmeye başladı. Ben de bunu fırsat bilip aralarından sıyrıldım. Gözlerim Yaman’ı ararken arkadaşlarının yanında olduğunu gördüm. Elindeki termostan bir şeyler içiyordu. Ne düşünüleceğini umursamadan onun yanına ilerledim. “Yaman,” masaya yaklaştığımda seslenmemle bana dönmesi bir oldu. Elindeki termostan bir yudum daha aldıktan sonra kapağını kapattı. “Şampiyon,” dedi kırık bir gülümsemeyle. Normal davranmaya çalışıyordu fakat bir gariplik olduğunu sezebiliyordum. “Biraz konuşabilir miyiz?” “Çocuklar bir şey anlatıyordu,” göz ucuyla masaya baktığımda masada diğer basketbol takımından da birkaç kişi olduğunu gördüm. “Sıkıntı yok,” dedi Baran araya girerek. “Konuşuruz abi yarın git sen,” diye ekledi takımdan tanıdığım Emre. “Peki,” ağzını okuyarak ne dediğini anlamıştım. “Biraz uzaklaşalım o zaman burada seni duyamam.” Kulağıma eğilerek bağırdığında başımla onu onayladım. Birlikte denize doğru ilerlerken önce eğilip topuklu ayakkabılarımı çıkardım ve elime aldım. Yaman bana baktı ve elini uzatarak ayakkabılarımı almak istedi. “Gerek yok,” dedim yalnızca. Uzaklaştıkça müzik sesi uğultuya dönüşüyor, baş ağrım ortaya çıkıyordu. “Oturalım mı?” iyice uzaklaştığımızda onu dinleyerek yere oturdum. Taşlar başta canımı yaksa da bir süre sonra alışmıştım. Kıyıya vuran deniz dalgalarının sesi biraz olsun huzurlu hissettirirken gerginliğimin tam olarak geçmesine de yardımcı olamıyordu. “Neden yaptın bunu?” dedim konuyu uzatmadan. “Neyi?” “Bilerek o topu karşılamadın,” başımı ona çevirdiğimde zaten bana bakıyor olmasıyla yüzleştim. Gözümün içine bakarken bir süre sessiz kaldı. Ardından başıyla üzerimdeki kıyafeti işaret etti. “Eşit şartlar altında yarışmıyorduk.” “Ama böyle yarışmayı kabul etmiştim.” “Eğer seninle ilgilenmemden rahatsız oluyorsan,” bunu söylerken gözlerini kaçırdı. “Bir başkasının yanında durarak bunu belli etmene gerek yok. Söylemen y…