Bölüm: 12

Lütfen oy vermeyi ve BOOL BOL yorum yapmayı unutmayın! Yorumlarınızı okumayı çok seviyorum ve benim için büyük bir motivasyon kaynağı! Keyifli okumalar ^^ 12 "KISKANÇ" Antrenmanın geri kalanı düşündüğümden daha sakin geçti. En azından dışarıdan. Yaman ile Eren aynı pozisyonda birkaç kez daha karşı karşıya geldiler fakat az önceki sertlik tekrar etmedi. Yaman oyuna döndüğünde kendisini toparlamış gibiydi; Eren ise sanki birkaç dakika önce aralarında hiçbir şey yaşanmamış gibi takım düzenine geri dönmüştü. Ama ben artık ikisini de biraz daha dikkatli izliyordum. Bunu yapmak istemediğimi kendime birkaç kere söyledim fakat hiçbir işe yaramadı. Eren top eline geldiğinde gözüm istemsizce Yaman'a kayıyor, Yaman'ın yüzünde herhangi bir değişiklik olup olmadığını kontrol ediyordum. Yaman sayı attığında ise bu kez Eren'e bakıyor, onun nasıl tepki verdiğini anlamaya çalışıyordum. Ne yaptığımı fark ettiğimde kendime sinirlendim. Ben buraya basketbol takımındaki erkeklerin birbirleriyle kurduğu anlamsız güç savaşlarını çözmeye gelmemiştim. Yaman'ı izlemeye gelmiştim. Bu düşüncenin kendisi de yeterince problemliydi zaten. Son düdük çaldığında salondaki oyuncuların çoğu aynı anda rahat bir nefes verdi. Birkaç kişi kendini doğrudan parkeye bırakırken Mert ellerini dizlerine dayayıp birkaç saniye nefeslenmeye çalıştı. Batuhan sanki bütün antrenman boyunca koşan kendisi değilmiş gibi yerde yatan bir oyuncunun ayağına hafifçe vuruyor, Baran ise kenardaki şişelerden birini kafasına dikmişti. Yaman birkaç metre ileride durmuş tişörtünün yakasıyla yüzünü siliyordu. Gözleri bir an tribüne çıktı ve bana baktı. Elimi kaldırmadan yalnızca başımı hafifçe salladım. O da aynı şekilde karşılık verdi. Sonra antrenör oyuncuları saha ortasında topladı. Ben oturduğum yerde birkaç dakika daha bekledim. Ne konuştuklarını buradan tam duyamıyordum ama maç kadrosu, ertesi günkü program ve toparlanmayla ilgili bir şeyler olduğunu tahmin ettim. Yaman birkaç kez başını salladı. Eren ise grubun diğer tarafında duruyordu. Bir noktada gözleri tekrar bana kaydı. Bu kez bakışımı kaçırdım, ilk iki sefer tesadüf diyebilirdim fakat artık bilinçli olarak yaptığına neredeyse emindim. Bunun beni neden gerdiğini tam olarak bilmiyordum. Eren bana kötü bir şey yapmamıştı. Birkaç kez bakmış, gülümsemişti. Normal şartlarda biri beni beğendiyse bunu dünyanın sonu gibi görmezdim. Hatta büyük ihtimalle arkadaş grubumuzun içinde olsa Duru bu durumu beş dakika içinde bütün okula duyurur, Eylül de bir hafta boyunca dalga geçerdi. Ama burada başka bir şey vardı. Belki Yaman'ın fark etmiş olması. Belki benim, Yaman'ın fark ettiğini fark etmiş olmam. İşin içine o girdiği anda basit bir bakış bile gereğinden fazla anlam kazanıyordu ve bundan hiç hoşlanmıyordum. En azından hoşlanmamam gerekiyordu. Takım dağıldığında ben de tribünden kalktım. Merdivenlerden aşağı inerken Yaman çoktan saha kenarına gelmişti. Spor çantasını omzuna atıyor, diğer eliyle su şişesini topluyordu. Yanına yaklaştığımda bana doğru döndü. "Beş dakika." Kaşlarımı kaldırdım. "Ne?" "Duş alıp geliyorum." Saçlarının önünü geriye iterken nefesi hâlâ tam düzene girmemişti. "Yoksa böyle çıkarsam iki dakika sonra 'hasta olacaksın, terli terli dışarı çıkılmaz' diye başlarsın." Yüzümü buruşturdum. "Bir kere söyledim." "Bir kere yeterliydi." "Git duşunu al." Yüzünde kısa bir gülümseme oluştu. "Bekle." Gözlerimi devirdim. Yaman birkaç adım attıktan sonra geri dönüp yeniden bana baktı. "Gerçekten beş dakika." Bu kez sesinde şaka yoktu. Sanki beni burada gereğinden fazla bekletmek istemiyormuş gibi. "Tamam." Başını salladı ve soyunma odasına doğru hızlı adımlarla yürüdü. Onun arkasından bakarken istemeden gülümsedim. Bu bile küçük bir değişiklikti belki. Normalde zaman kavramıyla arasındaki ilişkinin tamamen tesadüflere dayandığını düşündüğüm çocuk, şimdi beni bekletmemek için neredeyse koşarak soyunma odasına gidiyordu. Saçmalama Yasmin. Duş almak için hızlı yürümesi romantik bir karakter gelişimi değildi. Beynimin gerçekten sakinleşme…