1. Bölüm

Yarının Yüzü, Dünün Gölgesi Kristal avizelerin altında ışıklar gözlerime vurdukça kırpıştırmamak için kendimi zor tutuyorum. Çünkü biliyorum, burada zayıf görünmeye yer yok. Fotoğrafçılar önümde sıralanmış; ellerindeki objektifler adeta birer nişancı gibi bana doğrultulmuştu. Oysa her patlayan flaş benden bir anımı daha alıp götürüyordu. Gülümsemem donuktu bu gece. Pozlarım ezber, bedenim otomatikteydi. Sorulan her soruya yetişmeye çalışıyor, benimle tanışmak için sıraya giren genç kızlara sabırla gülümsüyordum. Ama bu gece içimde... içimde tuhaf bir sessizlik vardı. Markanın logosu arkamda elimdeki parfüm şişesiyle öylece duruyordum. Bu gecenin yıldızı bendim. Markanın deyimiyle: Yarının Yüzü. Yüz milyonluk kampanya. Beş sponsor. Altı yüz davetli. Ünlüler, influencer'lar, magazin muhabirleri... Herkes buradaydı bu gece. Ve herkes üzerimdeki taşlı elbiseye, elimde tuttuğum sınırlı üretim parfüme, bir de bundan sonra paylaşacağım o ilk gönderiye odaklanmış durumdaydı. Elimdeki parfümün ağır kokusu boğazıma düğüm gibi oturmuşken, biraz daha buna katlanamayacağımı fark ediyorum. Hem kim alır ki bu kokuyu gerçekten? Sınırlı üretim olması bile kurtaramazdı bu iğrençliği! Normal hayatta olsa asla kullanmayacağım bir kokunun reklam yüzüydüm. Ne kadarda acınası öyle değil mi?! Topuklu ayakkabılarımın altındaki kaygan mermer zemin yürüyüşümü zorlaştırsa da ağır adımlarla bir kaç konuğa dönerek selam verdim. PR ekibinden biri bir sonraki çekim noktasına geçmemi işaret ediyordu, bende bana söyleneni yapıyordum. Bir şeyler eksikti bu gece. Ya da fazlasıyla fazla. Kalabalığın içinde yalnız hissetmek gibi başka bir duygu kırıntısı daha vardı bu gece içimde. O kadar çok insan vardı ki etrafımda... ama hiçbiri gerçekten burada değil. Onlar telefonlarında, ben ise kendimden uzakta bir yerdeydim sanki. Az ileride kendi aralarında sohbete dalmış beni unutmuş görünen kız arkadaşlarım ve erkek arkadaşıma bakıyorum. Çoktan kendi aralarında bir sohbete dalmışlardı. Hepsinin kahkaha atan yüzlerine donuk gözlerle baktım. Hemen ilerisinde ise bana gururla bakan annem ve babam vardı. Belki de bu gecenin en gerçekçi gülümsemesi onlara aitti. Bu benim ilk lansmanım değildi elbette. Daha önce buna benzer yüzlercesine katıldım. Ama bu gece farklıydı. Keyifsizliğim geçici mi, yoksa Deniz'in beni yalnız bırakmasıyla mı ilgiliydi, emin değildim. Belki de sadece gecenin ağırlığıydı üzerimdeki. Şimdiye kadarki en büyük gecemdi bu. Belki de kariyerimin dönüm noktası. Ünüme ün katabileceğim bir geceydi. "Ayza Hanım, bir fotoğraf çekinebilir miyiz lütfen?" Yanıma gelen kokoş görünümlü orta yaşlı bir hanımefendiydi. Magazin haberlerinden tanıdığım kadarıyla ünlü bir iş insanının eşiydi. "Tabii," dedim ve elindeki telefonu yüz hizamıza kaldırmasını bekledim. Kamera açılır açılmaz yüzüme büyük bir gülümseme yerleştirdim. Kadın şekilden şekile girerken ben yüzümü sabit tutmaya çalışıyor, bir yandan da gülmemeye çabalıyordum. "Hemen sizi etiketleyip paylaşacağım. Belki sizden bana takipçi gelir," dedi kadın neşeyle. Bu kadar açık konuşması şaşırttı beni ama... bu gece yanıma gelen herkesin amacı bu değil miydi zaten? Ben Ayza Tan. Sosyal medyada 1.8 milyon takipçisi olan bir influencer. Sayısız marka iş birliğim ve sponsorum var. Üniversitede moda bölümünde okurken başlattığım bu yolculuk, beni hiç ummadığım bir noktaya taşıdı. Kendi diktiğim kıyafetleri tanıttığım paylaşımlar, partilerde yaptığım makyajlar... hepsi bugünleri hazırladı bana. "Hayatım..." Belime dolanan iri eller beni kendine çekti. Aynı anda bir flaş daha patladı. Bu gece özel hayatımla ilgili fazlasıyla malzeme vermiştim magazinlere. "Neyin var?" "Bir şeyim yok." dedim ama, keyifsizliğim dışarıdan da belli oluyormuş demek ki , diye düşünmeden de edemedim. Yüzüme iyice yaklaşan Deniz yanağıma bir öpücük kondurup kulağıma fısıldadı: "Biraz daha içten gülümse o zaman. Herkes sende bir şey olduğunu fark etmiş bile." derken bakışlarını ilgiyle bizi izleyen bir kaç yüzü işaret eder gibi eğdi. Göz devirmek i…