Bölüm 9

Mert beni sahilden ayrılan dar bir patikaya yönlendirdi. Yol, şehrin gürültüsünden uzaklaşıp ağaçların arasına kıvrılıyordu. Bir süre sonra önümüzde yükselen tepeyi gördüm. Lina: Buraya mı çıkacağız? Mert: Evet. Çok zor değil. Tepeye vardığımızda manzarayı görünce iyi ki gelmişiz diyeceksin. Lina: Umqrım nefesim kesilmeden varırım. Mert: İstersen yavaşlarız. Lina: Yok, iyiyim. Yan yana yürümeye devam ettik. Patikanın sonunda küçük, düz bir alana çıktık. Tepeden bütün şehir görünüyordu. Gün batımı çoktan bitmiş, gökyüzü koyu laciverde dönmüştü. Etrafta kimseler yoktu. Sadece uzaktan gelen rüzgârın sesi ve aşağıdaki şehrin ışıkları vardı. Mert çantasından ince bir örtü çıkarıp yere serdi. Lina: Sen bunu önceden mi planladın? Mert: Belki. Lina: Gerçekten gizemlisin. Mert: Sana söylemiştim, benim gizemim zararsız. Örtünün üzerine oturduk. Bir süre konuşmadan gökyüzünü izledik. Yıldızlar, şehir ışıklarından uzakta daha parlak görünüyordu. Lina: Buradan gökyüzü çok güzel görünüyor. Mert: Bazen insanın biraz uzaklaşması gerekiyor. Lina: Her şeyden mi? Mert: Gürültüden, insqnlardan... Kafasının içindeki düşüncelerden. Lina: Benim kafamın içi son zamanlarda hiç susmuyor. Mert: İstersen anlatabilirsin. Lina: Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Mert: Anlatmak zorunda değilsin. Sadece burada oturabiliriz. Mert'in sakin sesi içimi rahatlattı. Omuzlarımın gevşediğini hissettim. Lina: Sen hep böyle misin? Mert: Nasıl? Lina: İnsanları rahatlatmaya çalışan. Mert: Sadece değer verdiğim insanların yanında. Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Kalbim hızlanmıştı. Lina: Bana değer veriyor musun? Mert gözlerini yıldızlardan ayırıp bana baktı. Mert: Sence? Bakışları yüzümde gezinirken nefesimi tuttum. Aramızdaki mesafe gittikçe azalıyordu. Mert elini örtünün üzerine, elimin yanına koydu. Parmakları parmaklarıma hafifçe değdi. İçimde tatlı bir heyecan yayıldı. Elimi çekmek istedim ama çekmedim. Mert: Rahatsız oluyor musun? Lina: Hayır. Sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı. Mert biraz daha yaklaştı. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki nefesini hissedebiliyordum. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu. Tam o sırada telefonum titredi. İkimiz de irkildik. Ekrana baktığımda yine aynı numarayı gördüm. Bilinmeyen Numara: Onunla yalnız kalmamanı söylemiştim. Bir mesaj daha geldi. Bilinmeyen Numara: Seni öpmesine izin verme. Kaşlarım çatıldı. Mert yüzümdeki değişikliği fark etti. Mert: Yine mi mesaj? Lina: Evet. Mert: Ne yazıyor? Telefonu elimde sıkıca tuttum. Lina: Bilmiyorum. Yeni bir mesaj geldi. Bilinmeyen Numara: Beni görmezden gelmeye devam edersen, bu geceyi onun için de unutulmaz yaparım. İçimdeki heyecan bir anda yerini korkuya bıraktı. Lina: Bu artık normal değil. Mert: Ne oldu? Telefonum yeniden titredi. Bilinmeyen Numara: Mert'e güvenme. Ardından bir fotoğraf geldi. Fotoğrafta, tepeye çıkan patikanın başında duran Mert ve ben vardık. Fotoğraf birkaç dakika önce çekilmişti. Nefesim kesildi. Telefonu kilitleyip çantama koydum. Mert: Gerçekten iyi misin? Lina: İyiyim. Sadece biraz saçma bir mesajdı. Mert: Emin misin? Lina: Eminim. Boş ver. Mert birkaç saniye bana baktı ama daha fazla soru sormadı. Mert: Tamam. O zaman burada biraz daha oturalım mı? Lina: Olur. Yanıma tekrar oturdu. Bir süre ikimiz de konuşmadık. Az önce yaşananların etkisi hâlâ üzerimdeydi ama Mert'in yanımda olması garip bir şekilde beni sakinleştiriyordu. Mert: Bu arada... Lina: Hm? Mert: Bugün güzel geçti. Gülümsedim. Lina: Benim için de. Mert: Tekrar yapalım mı? Lina: Belki. Mert: Belki mi? Lina: Biraz naz yapayım dedim. Mert: Hiç yakışmadı. Lina: Nedenmiş? Mert: Çünkü sen zaten istediğin zaman istediğini yaptırıyorsun. Lina: Öyle mi? Mert: Öyle. Gülerek başımı çevirdim. Telefonum yeniden titredi. Bu kez ekrana bakmak istemedim. Ama bildirim ekranında mesajın ilk birkaç kelimesini gördüm. Bilinmeyen Numara: Onun yanında gülümsemeni sevmiyorum. Telefonu hemen ters çevirdim. Mert: Kim? Lina: Hiç kimse. Mert: Yine o az önceki mi? Lina: Boş ver Mert. Mert'in yüzündeki gülümseme kayboldu.…