Bölüm 1

Elimdeki telefonu bırakıp ayağa kalktım. Öğretmenimin verdiği kompozisyon ödevini tamamlamam gerekiyordu. Her ne kadar ödev yapmak istemesem de masamın başına geçtim. Konu: Gününümüzde Gözetim ve Mahremiyet Günümüzde mahremiyet yavaş yavaş yok oluyor. Kullandığımız her uygulama, paylaştığımız her fotoğraf ve attığımız her adım bazen şirketler, bazen de çok yakınımızdaki kişiler tarafından izleniyor. Gözetim Eskiden çok uzak bir kavram gibi gelirdi kulağa, sanki sadece devletler yapıyormuş gibi ama şimdi kişisel bir hal aldı. Arkadaşınız mesajlarınızı karıştırıyor, hayatınızdaki kişiyi konumunuzu kontrol ediyor, yabancı biri İnternetteki her hareketinizi takip ediyor. Bazen ortadayken, bazen bir gülümsemenin veya iyi niyetli bir jestin arkasına saklanıyor. En korkutucu olanı sadece izlenmek değil; ne zaman izlediğimiz ve kimin izlediğini bilememek. Artık "izleniyor muyum acaba?" demiyoruz. Artık "beni kimler izliyor... ve ne zamandır izliyorlar?" diye soruyoruz. Lina: Tamam bu kadar yeterli. Biraz sosyal medyada gezip video izlesem iyi olur. 10 dakika sonra Lina: Abla adam seni aldattıysa ayrılsana! Bunların salaklığı beni öldürüyor ya. Hâlâ "onu çok seviyorum." diyor. Bildirim sesi. Lina: Annemden mesaj geldi. Baksam iyi olur. Annem: Nasılsın güzel kızım? Her şey yolunda mı? Okul nasıl geçti? Lina: (Üniversitemi Ankara'da ailemin yanında okumak yerine İzmir'e gelmeyi tercih etmiştim.) İyiyim anne, her şey yolunda. Sen nasılsım, babam nasıl? Annem: İyiyiz kızım, çok şükür. Karnını doyurdun mu? Aç kalma. Lina: (Karnımın guruldamasıyla anneme hak verdim, acıkmıştım.) Şimdi kendime bir şeyler hazırlayacağım anne, merak etme. Annem: Tamam kızım görüşürüz. Kardeşine bakmam gerek. Lina: Görüşürüz anne. Ayağa kalktım ve mutfağa ilerledim. Kendime salçalı kremalı makarna yapacaktım. Makarna suyunu koyup kaynamasını beklerken biraz video izlemeye başladım. O sıra telefonuma gelen mesaj kaşlarımı çatmama neden oldu. Bilinmeyen Numara: Çok güzelsin.