Hayatın Kıyısında

Krallık yönetmek kolay bir iş değildir. Özellikle de sınırları geniş olan topraklara hakimiyet kurmaya çalışıyorsanız. Böyle durumlarda, önce kendinize güvenmeniz ardından halkınıza güven aşılamanız gerekir. Sınırları korumanın yolu ne de olsa karşılıklı anlaşmadan geçer. Ne kadar özverili davranırsanız o kadar desteklenir ve başarılı olursunuz. Diana ve Dominic’te başından beri bunu amaçlıyorlardı. Seçilen profesörleri araştırırken de en çok bu konuya dikkat etmişlerdi. Onların da güvenilir ve fedakâr olmaları, halklarının gözünde iyi bir imaj yaratmaları demekti. Sınırları aşan bu araştırmanın sonunda her birinin kendi gruplarında en iyileri olduklarına dair yazılar okumuş ve diğer krallıklardan mektuplar almışlardı. Ve şimdi onlarla birlikte yeni bir düzene adım atıyorlardı. Çalışma salonu, öğrencilerin kendi aralarındaki konuşmalarının gürültüsüyle yankılanırken Kraliçe Diana geniş salonun köşesinden onları izliyordu. Dominic henüz gelmemişti. Sabah uyandığında onu yanında bulamamış, bir süre aradıktan sonra da vazgeçmişti. Kapıdaki hareketlilikle dikkatini oraya çevirdi. Profesör Valentina kızıl saçlarına uyumlu bir kıyafetle içeri girdiğinde gözlerini kıstı. Bu onun koyduğu kurallara bir nevi karşı gelmekti. Herkes içerisinde bulunduğu grubu temsil etmeli, ait olduğu kıyafetleri giymeliydi. Bu, saygının göstergesiydi. Geri kalan profesörler de içeri girdiğinde Diana öğrencileri sessizliğe davet ederek ortaya geçti. Bir yanı hala eşini arıyordu yanında. Bugün koyu lacivert, kadife bir elbise vardı üzerinde. Dominic içinde aynılarını istemişti yardımcısından. Onunla her anlamda bir olmayı seviyordu çünkü. “Sevgili öğrenciler. Hepinize gecikmeden burada bulunmanız adına teşekkür ederim. Bugün buradaki üçüncü gününüz. Profesörlerimizin aramıza erken katılmaları Kral Dominic ve bana da sürpriz oldu. Ancak bu erken tanışma gelecek iki güne engel değil. Başta sizlere verdiğimiz sözü tutma niyetindeyiz, şüpheniz olmasın. Fakat bugün, profesörlerin sizler adına getirdiği kitaplara göz atmanızı istiyorum. Masalardaki kopyalardan dilediğiniz birini alıp okuyabilirsiniz.” Arkadan bir gürültü gelince döndü Diana. Profesör Valentina ellerini göğsünün ortasında sımsıkı birleştirmiş, gözleri kapalı şekilde dururken arkadaki masalarda kitaplar havalanıp iniyordu. Dünkü tanışmada yaşanan küçük felaketi de düşününce eminliği kırılıyor gibi hissetti. Onlarca mektupta övülen bu kadının tam olarak ne yapacağını görmek için sabırsızlanıyordu ve o an zihninde bir ses yankılandı. “Dilediğin çoğu şeyi yapacağım Kraliçe Diana.” Diana irkilince kapalı gözleriyle gülümsedi Valentina. Bu tepkiyi de görmüş olabileceğini düşününce Diana onları dikkatle ve merakla süzen öğrencilere döndü. “Hiç beklemeyin. Vakit kaybetmek istemeyiz. Lütfen okumaya başlayın. Kahvaltı için yemek salonunda görüşmek üzere.” Diana çalışma salonundan çıktığında, öğrenciler onun gitmesini bekler gibi hemen kitap kopyalarının yanında buldular kendilerini. Daphne duru görücülere ait mavi kapaklı bir kopya seçerken Selene ise mor kapağıyla ona göz kırpan diğerleri grubu kitabını almıştı. Iris ise herhangi bir seçim yapmamış yalnızca Daphne’nin yanında durmuştu. “Sen bir şey okumayacak mısın?” “Seninle duru görüye bakarız diye düşündüm.” “Selene sen?” Iris ve Daphne ondaki kitaba bakarken kaşlarını çatınca Selene hızlıca göğsüne bastırdı elindeki kopyayı. “Ne var canım? Farklı alanlara da bakmak gerekiyor. Hem ne malum okuduğunuz grupta olacağınız?” “Doğru. Hadi oturalım boş bir yere.” Iris ilk buldukları yere geçerken kızlarda onu takip ettiler. Çalışma salonu çok kısa bir an sonra tamamen sessizliğe büründüğünde herkes yazılanların büyüsüne kapılmış gibi görünüyordu. Daphne, önündeki satırları okurken bir duru görücü olmanın nasıl olabileceğini hayal ederken Selene ise diğerleri grubunda olsa neler yapacağını sorguluyordu. “Duru görücüler ve diğerleri grubu birlikte olduğunda savaşta kazanma şansı daha fazladır. Kendini bulmuş bir diğerleri kişisi, geçmişe ve geleceğe hakimiyet…