Şiir 9 – “Kalbimin Sokağı”

Şiir 9 – “Kalbimin Sokağı” Sen geçince o sokaktan, zaman bir anlığına dururdu. Kaldırım taşları bile ezberlemişti adımlarını, şimdi hepsi sessiz. Bir çay bahçesinde unuttum kendimi, seninle oturduğumuz o masa hâlâ aynı. Ama sandalyen boş, ve bu boşluk bana hep seni anlatıyor. Kalbimin sokağında yürüyorsun hâlâ, rüzgârla birlikte geçiyorsun içimden. Seni durdurmak istedim, ama ellerim hep geç kaldı. Şimdi o sokak her gece içime düşüyor, ve ben her sabah biraz daha kayboluyorum sende.