Şiir 82 – “Sonsuz Yalnızlık”

Şiir 82 – “Sonsuz Yalnızlık” Sonsuz bir yalnızlık var, buna alıştım belki de. Kimse görmüyor, kimse anlamıyor. Bazen sokakta yürürken, herkesin hayatı var, ama benimki durdu. İçimdeki boşluk, kimseyle dolmaz, sadece büyür, bazen öyle büyük ki, bütün dünyayı içine alacak gibi hissediyorum. Sonsuz yalnızlık, belki de bir tür özgürlüktür, ama yine de içimi yakar. Ve ben, o yalnızlıkla her gün savaşıyorum.