Şiir 8 – “Senli Sessizlik”

Şiir 8 – “Senli Sessizlik” Kalabalıklar içinde sessizim, çünkü senin sesin yok içimde. Bir cümle kurmak istesem, dudaklarım senin adında takılıyor. Ne yana dönsem sensizlik, bir ağaç gibi kök salmış etrafıma. Ve ben o ağacın altında her gece biraz daha susuyorum. Senin olmadığın bir sabah, her şeyin eksik olduğu bir gün gibi. Gözlerim aynı gökyüzünü görse de, içimde hep kapalı hava. Senli sessizlik, belki de en gürültülü yalnızlık. Çünkü sen gitmedin aslında, sadece ben duymaz oldum.