Şiir 77 – “Sonsuz Yalnızlık”

Şiir 77 – “Sonsuz Yalnızlık” Sonsuz bir yalnızlık var, ama bir şekilde alıştım. Kimse görmüyor, kimse anlamıyor. Bazen sokakta yürürken, herkesin hayatı var, ama benimki durdu. İçimdeki bu boşluğu, kimse dolduramaz. Sonsuz yalnızlık, belki de bir tür özgürlüktür, ama yine de içimi yakan bir şey var. Ve ben, o yalnızlıkla her gün savaşıyorum.