Şiir 7 – “Gölge”

Şiir 7 – “Gölge” Sen gittin, ama gölgen kaldı ardımda. Adım attıkça uzuyor, ve her adımda ben sana daha çok benziyorum. Işıksız kaldı geceler, ama ben hep seni aradım karanlıkta. Gölgen bile bana yetti, çünkü yokluğun her şeyden ağırdı. Bir isim taksam sana, “sessizlik” olurdu belki de… Çünkü sen hep oradaydın ama hiç konuşmazdın. Şimdi rüyalar bile seni geçmiyor, ama ben hâlâ uykusuzum. Gölgen içimde yürürken, ben her sabah biraz daha yok oluyorum.