Şiir 5 – “Camdan Kalp”

Şiir 5 – “Camdan Kalp” Kalbim camdan, ve sen o camı tutan tek eldin. Şimdi düşüyor parça parça, senin yokluğunun rüzgârında. Ne bir sesin kaldı odalarda, ne de izlerin yastığımda. Ama hâlâ aynı yerde, sana dair bir hayal kırıklığı büyüyor içimde. Kendi ellerimle kurduğum yıkıntının tam ortasındayım. Sen bir çıkış kapısıydın, ama ben her seferinde duvara çarptım. Cam gibi kırıldım, ve bu kırılganlıkta senin suretin kaldı. İçimden her geçişin, bir kesik gibi canımı alıyor hâlâ.