Şiir 41 – “Birikmiş Yalnızlık”

Şiir 41 – “Birikmiş Yalnızlık” Biriktirdiğim yalnızlık, her gün biraz daha büyüdü. Bazen seni arıyorum, ama her arayışımda bir adım daha yalnızlaşıyorum. O kadar çok kelime birikti ki, hiçbiri senin adını taşıyamaz oldu. Bir duvar gibi duruyor aramızda, ve ben her çığlıkta seni çağırıyorum. Yalnızlık hep birlikte büyürken, sen hâlâ uzaklarda bir yerdesin. Biriktirdiğim her an, bir eksiklik gibi seni hatırlatıyor.