Şiir 4 – “Kırık Aynada Sen”

Şiir 4 – “Kırık Aynada Sen” Kırık bir aynaya baktım bu sabah, yüzümde senin siluetin vardı. Ne kendimi gördüm, ne seni unutabildim. Her kırık parça, senin gülüşünden bir yansıma sanki. Baktıkça çoğalıyor, ama birleştikçe eksiliyor içim. Unutmak istedim seni, ama anılar, unutuşun en büyük düşmanı. Her şeyi susturuyorum, senin adın hariç. Belki de sen hiç gitmedin, sadece ben kaldım sensizliğin içinde. Ve bu en çok kendimi tanıyamamaya sebep oldu.