Şiir 3 – “Bir Adın Kadar Sessiz”

Şiir 3 – “Bir Adın Kadar Sessiz” Sen gittin, bir adın kaldı elimde, ama o bile konuşmaz oldu. Yalnızlıkla paslaşan saatler, kendini tekrar eden cümleler gibi... Gözlerin gelse rüyama, uyanmak istemem artık. Çünkü gerçeklik, senden uzak ne varsa içinde taşır. Bir sokak lambası gibi yanıyorum, gelen yok, giden yok, ama ben hâlâ bekliyorum. Adını içimde fısıldayan o rüzgârı bile. Suskunluğun en ağır yalan gibi döndü dolaştı kalbime saplandı. Sen sustukça, ben kendimle daha çok konuştum.