Şiir 27 – “Ruhumda İz”

Şiir 27 – “Ruhumda İz” Sen gittin, ama ruhumda kaldın. Bir iz gibi, silinmeyen, silinmek istemeyen… İçimde yürüyorsun hâlâ, bazı geceler adımlarını hissediyorum kalbimde. Sen yokken bile birlikteymişiz gibi yürüyorum. Çünkü ruhum sana ait bir ev gibi. İz bırakmak mı dedin? Sen içime kazındın.