Şiir 25 – “Sen Olmadan Ben”

Şiir 25 – “Sen Olmadan Ben” Sen olmadan bir sabah, bir eksiklikle doğuyor güneş. Gözlerimi açıyorum, ama renkler solgun. Sen yokken kahve bile daha acı. Sokaklar kalabalık, ama hiç kimse sen değil. Ben kendime bile yabancıyım artık, çünkü seni tanıyan ben, sen gidince sustu. Sen olmadan ben, yarım bir cümle gibi ne okunur, ne anlaşılır.