Şiir 18 – “İçimde Unuttuğun”

Şiir 18 – “İçimde Unuttuğun” Sen unuttun belki beni, ama içimde bir yer, hâlâ seni bekliyor. Bir sokak köşesi gibi, eski bir adımını özleyen. Adını anmıyorum artık, ama her suskunlukta sen var. Geceler bile yoruldu senden, çünkü her uykusuzluk sana çıkıyor. Bir yudum su içsem, dudağımda kalıyor hasretin tadı. Ve içimde bir anı, hep o en son bakışına takılı. Sen unuttun belki, ama içimde unuttuğun hâlâ sen.