Şiir 13 – “Seninle Sustuklarım”

Şiir 13 – “Seninle Sustuklarım” En çok sustuklarımızla sevdim seni, çünkü kelimeler her zaman eksikti. Bakışların konuşurdu, ve ben dinlerdim gözlerinden geçenleri. Bir cümleye sığmazdı içim, o yüzden seni içimde tuttum, bir sır gibi, kimseye anlatmadan, kendime bile itiraf edemeden. Sessizlik öyle büyüdü ki aramızda, artık yankılanmaz oldu sesin. Ve ben o sessizlikte, kendimi sen sanmaya başladım. Sustum, çünkü söylesem gidecektin. Ve sen gittin, ben yine sustum.