Şiir 114– "Yalnızlık Uyurken Gelir"

Şiir 114– "Yalnızlık Uyurken Gelir" Yalnızlık, ışıklar kapandıktan sonra gelir. Ayak sesi yoktur, ama yatağının ucuna oturur. Gözlerini kapattığında değil, tam açarken başlar hüzün. Rüyadan düşen en son şey, her zaman gerçektir. Ne kadar alışsan da karanlık konuşmaz, sadece bakar sana, sadece dokunur… birinin elleri olmadan. Sabahlar artık ışık değil, sessizlik getiriyor. Çünkü yalnızlık, gündüzü de uyutmayı öğrendi.