Şiir 112 – "Sessizlik Diye Bir Dil Varmış"

Şiir 112 – "Sessizlik Diye Bir Dil Varmış" Bir gün konuşmaz oldun… ve ben o gün yüzlerce kelimeyle boğuldum. Sessizlik diye bir dil varmış, öğrendim. Her harfi susmakla yazılıyor ve çığlık gibi okunuyor. Telefon çalmaz oldu, pencere açılmaz, yüzümde kalmadı seni bekleyen bir gölge bile. O gölge bile terk etti beni. Konuşma artık… çok geçti. Ben çoktan senin sustuğun yerde ölmüştüm.