Şiir 111– "Bir Zamanlar Sen Vardın"

Şiir 111– "Bir Zamanlar Sen Vardın" Bir zamanlar sen vardın… akşamlar acele ederdi gelmek için, çünkü senin sesindi günü güzelleştiren. Sokağın başında görünürdün, kalbim kendini unuturdu. Bir çocuğun elinden bırakmadığı oyuncağı gibiydin, sen gittin, ben büyümek zorunda kaldım. Pencerede ışığınla beklediğim zamanlar vardı, şimdi o perdeyi bile açmıyorum. Gözlerimi değil anılarını kapatamıyorum çünkü. Kaldırım taşlarında sen yürüdün, şimdi her adımda seni ezmekten korkuyorum. Kulağımda hâlâ "yarın görüşürüz" sesin çınlıyor ama o yarın, hiç gelmedi. Sana dair ne varsa sökmeye çalıştım kendimden ama kalp işte, ne kadar yırtarsan yırt iz kalıyor.