Şiir 110 – "Beni Kırdığın Yerde Kaldım"

Şiir 110 – "Beni Kırdığın Yerde Kaldım" Sustuğum her şey çığlığa döndü içimde. Sakladığın o yalan… benim en büyük gerçeğim oldu. Beni değil, bana benzeyen bir hayali sevmişsin. Oysa ben her gece kendimi senin için öldürüyordum. Bir yabancının tenine gülüşünü bırakmışsın, ve ben hala gözlerinde eski ben miyim diye kendimi arıyorum. Kalbim mi kırıldı? Hayır. Kalbim o gün orada öldü. Beni kırdığın yerde kaldım. Dudaklarından düşen isim benim değilmiş artık, sana yazdığım her cümle şimdi zehir taşıyor elimde. İhanet sessiz olur derlerdi, yok, yalan. Senin ihanetin bir tabanca kadar gürültülüydü ve ben sustukça daha çok vuruldum.