Şiir 109 – "Yanımdaydın, Ama Yoktun"

Şiir 109 – "Yanımdaydın, Ama Yoktun" Konuşuyordun... ama kelimelerin bana değmiyordu artık. Gülüyordun, o gülüşün eskisi gibi ısıtmıyordu içimi. Yanımdaydın, ama yoktun. Bir yabancı gibi dolanıyordun odalarda, ev değil artık bu duvarlar, birer mezar taşı biz dediğimiz her şeye. Gözlerine bakarken anladım bir şeyleri çoktan gömdüğünü, ve ben… kazmaya bile cesaret edemedim. Aşk dediğin, bazen çığlık atmadan boğulmaktır. Bir bakışta kaç yıl susar insan biliyor musun? Oysa bir zamanlar ellerinle uyanırdı sabahlarım. Şimdi perdeleri bile açamıyorum, gün ışığına borçlu kaldım. Ve ne garip, yalnızlık bazen iki kişilikmiş. Bir yatağın bir kenarında sen, diğer ucunda ben değil suskunluk yatıyor.