Şiir 108 – "Kokun Kaldı"

Şiir 108 – "Kokun Kaldı" Gitmelerin üzerinden mevsimler geçti, ama penceremde hâlâ senin nefesin buğulu... Bir sabah uyanırım sandım, ve sen orada olursun kahve gibi, gözlerin gibi… sıcak. Sensizliğe alışmak, dikenli bir battaniyeyi sarılmak gibi. Her gece sırtım kanıyor ama yine de onsuz üşüyorum. Duvarlara yazdım adını, silinince kaybolurum sandım. Ama meğer duvar değilmiş acının evi — kalbimmiş. Sana yazmadığım mektuplar çekmecede birikti, hepsi suskun, hepsi hala seni bekliyor bir cevap bile almadan… Yolda yürüyen herkesi sana benzetiyorum artık. Gözlerimi kapattığımda değil, gözlerim açıkken özlüyorum seni.