Şiir 107 – "Kendimi Bile Aldatmışım"

Şiir 107 – "Kendimi Bile Aldatmışım" Senin gözlerin… başka gözlerin aynasıymış meğer, ben bakarken sen çoktan gitmişsin başka yüzlere. Anlamadım. Aldanmak değil bu, bu başka bir şeydi; ben kendimi bile aldatmışım CaNoM... İçimde kurudu bir orman, dal bile kalmadı tutunacak, seninle yeşeren ne varsa birer birer yandı gitti. Gece oldum, kendime bile karanlık kaldım. Sesimi bile duymadı duvarlar, çünkü senin adını sustum hep. Bir kadının gözyaşında boğulmak, denize düşmekten daha ağırmış, ve ben en çok senin gülüşünde kayboldum. Yalanlarına sarıldım yıllarca, çünkü doğrulara cesaretim yoktu. Ben seni değil, kendi hayalimi sevdim CaNoM.