Şiir 1 – “Sonsuzda Kalan”

Şiir 1 – “Sonsuzda Kalan” Bir boşluk kaldı senden sonra, Ne adını sığdırabildim zamana, Ne de suretini bir aynada çoğaltabildim. Gözlerin, hatıramda bir yangın gibi, Sönmüyor… her gece yeniden başlıyor. Kaldığın yerde zaman dondu, Bir soluk gibi yarım, Bir gülüş gibi eksik… Ben seni en çok sustuğun yerde dinledim, Kelimesizdi gözlerin, Ama çığlık gibi gelirdi bana. Rüzgâr, tenime seni fısıldıyor hâlâ, Bir saç telin takılı kaldı avuç içlerimde, Kim bilir hangi rüyanın kıyısında bıraktın beni? Ben uyanamadım… Uyandıkça sana daha çok uyuyordum. Sen gittin. Gidişin, bir çiçeğin solması gibi değildi. Bu, kökünden kesilmekti benim için. Dallarım gökyüzüne küs, Toprağım sessizliğe aç… Kalbim bir cam fanus şimdi, İçinde seninle yaşanmış bin parça anı, Elimi uzatsam, kesilir hatıralardan, Gözümü kapasam, Her biri düşer içime, cam kırığı gibi. Bir yudum şarap değil adın, Bir ömür içtikçe sarhoş olduğum acı. Seninle geçen her dakika, Zamanın boğazıma düğümlenmiş hâli. Yalnızlık, adını fısıldıyor bana, Her köşe başında, Her boş sandalye de sen varsın. Kimseye anlatamadım seni, Çünkü sen anlatılmaz bir yaraydın. Dokunsalar kanar, Susulsam büyürdün içimde. Ben senin yokluğunu sevdim en çok, Çünkü varlığın hep bir vedaya gebeydi. Şimdi, Yıldızlara bakarken seni hatırlıyorum. Gözlerin kadar derin değil hiçbir gece. Ve hiçbir sabah, Gülüşün kadar aydınlık değil. Sonsuzda kaldın, Sana uzanamam artık, Ama bil… Kalbimin haritasında en çok sen varsın.