EK BÖLÜM II

Kızıl topraklar, yanık bakır rengini yavaş yavaş geride bırakırken, ışık tekrar gökyüzünde doğmuş o topraklara da hayat yeniden gelmişti. Güneşin solgun ışığı Illuvien'i nazikçe besliyordu. Kadın, dikkat çekmemekle uğraşmadı. Burada onu görecek kimse kalmamıştı. Ayakları Illuvien'e yaklaşırken iz bırakmıyordu. Varlığı rüzgârın içinde kayıptı. Elini kaldırdı. Gövdeye dokundu. Dünya, nefesini tuttu. Avuçlarının arasından, altın gibi parlayan bir güç süzüldü. Büyü, ağacın damarlarından aktı. Örümcek ağı gibi onu kuşattı. Kadın mırıldandı. Ellerini çekip Illuvien'den uzaklaştı. Illuvien'in gövdesi çok geçmeden çatırdamaya başladı. Önce hafif bir ses... sonra büyüyen bir kırılma. Kabuk yarıldı ve içinde bir yumurta göründü. Yumurtanın yüzeyi titredi. Bir çatlak... sonra bir tane daha. İçeriden yoğun, sıcak, neredeyse dumanlı bir buhar yükseldi. Yumurta ikiye ayrıldığında doğum başladı. İlk önce bir kafa çıktı. Sonra bir tane daha. Bir tane daha... Meme arayan bir bebek gibi bağrışmaya başladılar. Kadın bir şeyler mırıldandı. Sustular. Bakışlar, kadına çevrildi. Onu tanıyormuş gibi. Yeni doğanlar teker teker yumurtadan çıkmaya başladılar. Yaratıcı arkasını döndü. Yürümeye başladı. Yeni doğanlar efendilerini takip etmeye koyuldular. Onlar oradan ayrılırken Illuvien hala çatırdıyordu. Kendisi ışığını kaybederken içinden yüzlerce yeni karanlık doğuyordu.