BÖLÜM 28

Nanshe'nin dudaklarının kenarında eski ve tanıdık bir dostunu görmüş gibi minik bir gülümseme belirdi. "Ne yapmalıyım?" Korkularım geri planda kalırken damarlarımda zonklayan güce ayak uydurmaya çalıştım. Nanshe huzurunu erteleyerek ciddileşti. "Bir şey duyuyor musun?" "Her şeyi." Artık sadece ben ben değildim. Toprağın nabzını, her kökün fısıltısını duyabiliyordum. Rüzgâr, sadece etrafımda değil ruhumda esiyordu. Nanshe, ayağa kalktı. " Illuvien'e yaklaş, çocuğum ." Bedenimi yerden kaldırırken hiç zorlanmadım. Vi, Aello ve Casey'e hiç bakmadım. Oysaki onların kafaları karışmış halde beni izlediklerini hissedebiliyordum. Gözlerim bana ihanet ederek uzaktaki acıya bakmak istedi. Onları durdurdum. O acıyı halledecektim. Sadece şimdi değildi. Nanshe, Illuvien'in gövdesine elini uzatıp gözlerini kapadı. Bir şey duymaya çalışıyordu. Birkaç saniye bekledi. Gözlerini açtığında içlerinde hüsran vardı. "Yaklaş ve ona dokun, Larentia." Tereddüt etmeden yanına ilerleyip Illuvien'e dokundum. Birkaç saniye bekleyip elimi indirdim. "Hiçbir şey hissetmiyorum," diye itiraf ettim mekanik şekilde. Nanshe de bilge bir rehberin yumuşaklığı vardı. "Hissetmeyeceksin duyacaksın." Elim tekrar ağaca uzandı. "Yine bir şey yok." "Göksel kalbini aç. Örtünün ardındakini gör." Nanshe'nin kelimeleri kafatasımı parçalamak istermişçesine zihnime işledi. Anlık bir acı ense kökümden vurdu. Saniyeler içinde acı kayboldu. İradem, yapmamı istediği şey hayattaki tek gayemmiş gibi sözlerine itaat etti. Gözlerimi kapayıp daha derin bir bağ kurmaya çalıştım. Aynı acıyı tekrar yaşamak istemiyordum. "Bırak tanrı ve tanrıça sana yardım etsin, Illuvien ruhuna dokunup duyman gerekeni fısıldasın." Nanshe'nin melodik sesi bu sefer acı vermedi. Aksine ürperdim. Ona kulak verirken nefesim yavaşladı. Dünya sanki içimden akıp geçiyordu. Toprağın derinlerden gelen bir yankı ellerimin altında fısıldamaya başladı. Ona çekiliyordum. Toprağa değil. Illuvien'e. Ellerim gövdesine dokunurken kendimi onunla bir hissetmeye başladım. Köklerim yerin derinliklerine uzanıyor, dallarım gökyüzüne bakıyordu. Güçlüydüm. Heybetliydim. Bu dünyada beni devirecek güç yoktu. Gölgemde serinlemek mi istiyordun? Yoksa yıkımıma eşlik etmek mi? Çünkü ben ikisine de sahibim. Sen ne olmamı istiyorsun? Illuvien'in içinden gelen yankıyı daha net duymak için biraz daha yaklaştım. Ağacın içinden yayılan mırıldanış Nanshe'nin sesi gibi bir örtünün ardında gizliydi. Gözlerimi sımsıkı kapayıp kendimi daha da zorladım. Biri bir şarkı söylüyordu. Kelimeleri anlamak güçtü. Diğer elimi de Illuvien'e koydum. Ses gittikçe netleşmeye başladı. İçeride yankılanan melodinin titreşimlerini parmak uçlarımda hissedebiliyordum. "Her şeye sahip olmak istiyorsan, her şeyi bırak Her şeyde acele eden, hiçbir şeye yetişemez Sadece seven, her şeye varır." Kelimeleri anlamamla sesten uzaklaşmaya çalıştım. Acı kapı arkasında bekleyen sinsi bir düşmandı. Almak için bekliyordu. Geri çekilecekken bir ses bağırdı. "Kim o?" Donup kaldım. Şaşkınlıkla dikkatimi tekrar ağaca verdim. Biraz daha kalabilirim diye düşündüm. Cevap vermeyince tekrar sordu. "Kim o?" Ses... bu dünyaya ait olamazdı. Çünkü bu dünyaya ait olamayacak kadar soyut fakat her şeyin hâkimi olabilecek kadar kudretliydi. Yutkundum. "Ben... Larentia." "Öyle biri hiç var olmadı." Maddesel bir yerde olmadığımı biliyordum fakat olsaydım kaşlarımı çatardım. Uzaklaştığım sese yakınlaştım. "Nasıl yani?" Bir süre ses gelmeyince konuşan kişi gitti sandım . "Sen sen değilsin demek?" Bıkkınlıkla cevap verdiği dikkatimden kaçmadı. Duraksadım ama merak beni ele geçirmişti bir kere. Bu yüzden sordum. "Ben ben değilsem kimim?" Ses buna gerçekten hayret etti. "Kim olduğunu bilmeden mi yaşadığını söylüyorsun? Bu biraz sinir bozucuydu. "Kim olduğumu biliyorum!" "O zaman niye soruyorsun?" "Sen söyledin çünkü?" Kadifemsi bir erkek kahkahası duyuldu. Sinir olmadan edemedim. "Ne için geldin?" Hiçbir fikrim yoktu. Dürüstçe cevap vermeye karar verdim. "Bilmiyorum." "Bilmeyen bilmek istediğini nasıl bil…