BÖLÜM 23

Ertesi gün yola çıktığımızda hava aydınlanmamıştı bile. Sabahın ilk ışıkları hala ufkun arkasında gizleniyordu. Atlar, yaratığın ortaya çıkışıyla ortadan kaybolduğu için, köprüye kadar yürümek zorunda kalmıştık. Kaldığımız yerle köprünün arası birkaç saatlik mesafedeydi. Bu yüzden yakınlardaki göle yaratıktan geriye kalanları bırakırken, tekrar yola çıktığımızda hava öğlen saatlerine gelmişti. Herkes gözle görünür derecede temizlenmiş, yolculuğun son kısmı için hazır hale gelmişti. İçimizdeki gerginlikten bir nebze olsun sıyrılmıştık, ama bu, yalnızca geçici bir rahatlıktı. Sonunda bizi yolculuğumuzun sonuna ulaştıracak Set Köprü sünün başına geldiğimizde burası sislerin ve denizin arasında yitip giden bir hayalete benziyordu. Büyük ve sağlam taşlardan yapılmış eski sütunlar, zamana karşı ayakta kalmayı başarmış fakat taşların arasına yerleşmiş yosunlarla doğanın kendi düzeninden kaçamamıştı. Yol boyunca bize eşlik eden kuşların cıvıltılarını geride bırakalı çok olmuştu. Köprünün diğer ucu sisten dolayı görünmüyordu. Sis, önümüzdeki yolu belirsiz bir hale getirip, içime korku tohumları ekse de devam etmemiz gerektiğini ve geri dönemeyecek kadar ilerlediğimizin farkındaydım. Denizin mavi ve gri dalgaları, köprünün ayaklarına sertçe vuruyordu. Burası başka dünyalara açılan bir kapı gibi tehdit edici görünüyordu. Ash, yanıma geldi. Parmakları parmaklarımı sıyırdı. Bu hareket ona hissettiğim duyguların tekrar kabarmasına sebep oldu. Bakışlarını diğerlerinden ayırmadan söze girdi. "Son dönemeçteyiz." Duruşu dikti. Kararlı ve sarsılmaz. Eli, kılıcının kabzasını sıkıca tutmuştu; kampı terk ettiğimiz andan itibaren karşılaşabileceğimiz olası tehlikelere karşı tutuşunu bir an olsun gevşetmemişti. Bu yolculuğun hiçbirimiz için adil olmadığını düşündüm. Ama hayatta ne adildi ki? Ash havaya bile hükmediyormuşçasına çenesini yukarı kaldırdı. "Her birinizin, bu yolculuk için verdiği sözü şimdiden layıkıyla yerine getirdiğini bilmenizi isterim. Önümüzde çözülecek bir bilmece daha var." Sisin içine kısaca baktı. "Aşmamız gereken son ve en büyük engel orası. Bunu da birlikte aşacağız." Sesi, dalgalarla yarışıyordu. Her birimizle tek tek göz teması kurdu. Duygularını saklamadan her birimize gururla bakıyordu. Midem endişeyle kasılsa da gururla baktım ona. "Önümüzdeki sisi biz dağıtacağız! Tereddütlerimizi kılıçlarımızla yaracağız. Bu laneti yüreklerimizdeki ışıkla yok edeceğiz!" Vi, Ash'in inancına ortak olmak isteyerek araya girdi. "Üstesinden geleceğiz." Ash, Vi'ye içtenlikle baktı. "Belirsizliğin yüreğimizde yankılanmasına izin vermeyeceğiz. Adımız belki tarih kitaplarında yazmayacak ama yürümekten korkmadığımızı biz bileceğiz!" Her şey istediğimiz şekilde ilerlediğinde belki efsanelere konu olacak bu yaşanmışlıkları kimsenin bilmeyecek olmasına dem vuruyordu. Çünkü Phrygia'lılar buraya geldiğimizi bile bilmiyordu. Lanet sona erip her şey normale döndüğünde Argos'ta ilerleyen kıtlığa çare bulduğumuzu sanacaklardı. Hangi yeminleri ettiğimizi, hangi inançları yarı yolda bırakıp, hangileriyle yürümeye devam ettiğimizi hiçbiri bilmeyecekti. Ardından Eivor katıldı Ash'e. "Arkadaşlarımız ve sevdiklerimiz için." Sevdiklerimiz için derken, gözlerinin Vi'yi sıyırdığını bir tek ben fark ettim. Gözlerim Casey'e kaydı. Doğrudan sise bakıyordu. Sahip olduğu yeni benliğin ona yüklediği güç etrafına dalga dalga yayılıyordu. Sırtı dimdikti fakat meydan okumuyordu. Fırtınaları geçmiş de o nihai limana varmış gibi sakindi. "Her hayalin eşiğinde bir korku bekler, ama yalnızca cesur olanlar geçer öteye," diye mırıldandı. Ash'in gözleri, Casey'ye kaydı. Yanında olduğunu bilmenin değerinin ne kadar büyük olduğunu belli etmek istercesine bakışlarına dinginlikle yanıt verdi. Göz bebeklerinde alev hareleri oynaşan Casey, aynı saygıyla ona baktı. İkisi arasında sözsüz bir anlaşma vardı. Sözsüz ama derinden hissedilen. Bir varis başka bir varis ile aynı umudu paylaşırken tek bir amaç için el sıkışıyorlardı. Scott gür bir sesle araya girdi. "Hep birlikte." Vücudu, sar…