Giriş

Yerde yatan cansız bedene baktım. Dağılmış siyah saçları camdan vuran ay ışığında parlıyordu. Uzun kirpikleri bir daha açılmamak üzere gözlerini kapatmıştı. Onu incelemeye o kadar dalmıştım ki elimdeki boş şırınga parkeye düştü. Çıkan yankılı sesle irkildim. Hızlı bir şekilde eğilip şırıngayı aldım. Ve son kez soluk yüzüne bir bakış attıktan sonra odayı yavaş bir şekilde turlamaya başladım. Etrafta en ufak bir kanıt bırakmadığıma emin olduktan sonra usulca odadan çıktım. Kusursuz cinayet yoktur; kanıtları iyi saklanmış cinayet vardır. ^ Çığlıkların doldurduğu ıssız sokağa bir ses daha katılmıştı: sirenler. Evin açık kapısından art arda polisler içeri girmeye başlamıştı. Yerdeki cansız beden ve yanında, bornozuyla diz çökmüş halde hıçkıra hıçkıra ağlayan kız hemen dikkat çekiyordu. Birkaç polis, kızı cesetten uzaklaştırmak için koluna girdi. Kız çığlıklar atıyor, çocuğa sarılmak istercesine öne atılıyordu. Yüzünde tek bir renk dahi kalmamıştı. Bir süre sonra gücü tükenen kız sakinleşti; polislerin bırakmasıyla birlikte yere yığıldı. Narin bedeni artık daha fazla dayanamıyordu. “…Evet! Acilen ambulans gönderin!” Polislerden bazıları kızla ilgilenirken, geri kalanlar cansız bedeni ve odayı incelemeye başladı. Paramparça olan salon camı dışında odada ne de bedende cinayet olduğunu düşündürecek bir iz yoktu. Bedenin üzeri örtülürken kızdan bir hıçkırık koptu. Gözleri sürekli boşluğa kayıyordu; belli ki nöbet geçiriyordu. Başındaki polis, kızın ıslak sarı saçlarını yana itip nabzını kontrol etti. Kızın bedeni kontrolsüzce titriyordu. Ambulansın sesi duyulunca polis usulca fısıldadı: “Dayan, olur mu?” Ellerinde sedye ile içeri giren dört paramedikten ikisi kızın yanına diz çöktü. Nabız kontrolü ve vücuttaki olası hasarları analiz ettikten sonra kızın başına destek vererek sedyeye yerleştirdiler. Genç kızın gözlerinden yaşlar akıyor olduğu yerde durmadan titriyor, sayıklıyordu. “Onay…”