4

2014 / İzmir, Bornova Uzun bir süre görüşemediğim dayım, uçaktan indiğimde beni karşılamaya erkenden gelmişti. Onu gördüğümde gözlerim doldu; bakışım buğulu olduğu için net göremiyordum. Elimin tersiyle yaşları silerken, birbirimize hasret kaldığımız her an için sımsıkı sarıldık. Bavulumu sırtımdan indirirken dayım bir adım öne geçti ve, “Ver, ben tutarım. Sen yorulmuşsundur,” dedi. “Nokta yok dayı, estağfirullah, olmaz,” dedim. “Ben taşırım.” İkimiz de bavulun sapından tutup çekiştirirken, bu direnişe son verdim ve dayımın ısrarını kabul ettim. Bavulun ağırlığı onun ellerinde rahatlamıştı. Arabanın arka koltuğuna bavulumu bırakıp sağ ön koltuğa oturdum. Dayımın hiç değişmeyen müzik zevki aracın hoparlörlerinden çalmaya başlayınca, istemsizce gülümsedim. Eskiden ne kadar çok dinlediğimiz şarkıları hatırladım; yıllar aradan sonra bile aynı melodiler kalbimi ısıtmıştı. Yengem sitenin otoparkında bizi araba park ederken görüp camdan el sallayarak gülümsüyordu. Geldiğimizi görünce kapıyı açmış enerjik halleriyle saçlarını düzeltirken beni gördüğünde eliyle ağzını kapattı. Şaşkınlık içinde bana bakarken “ Yaa kuzum! Kocaman delikanlı olmuş! Çok yakışıklı bir evlat olmuşsun" Sırtıma ritmik şekilde vururken öyle bir sarıldı ki sallantıyla dengem sarsıldı. Boğdun çocuğu hanım! Az bir nefes alsın, doya doya hasret gideririz. Hepimiz gülüşerek içeri geçtiğimizde gözlerim salonda oyuncaklarıyla oynayan Naz’a çevirdim. Açık kahve ve beyaz renkleriyle birlikte döşediği eşyalar odayı ferah ve kocaman gibi gösteriyordu. "Burdaki evler ev de, bizim ki çöplük müydü?" Diye içimden saydırdım. Salonun tekli kanepesine baktığımda gözüme ilk çarpan eşya Naz ilk beş yaşına girerken, ona yolladığım oyuncak hâlâ duruyordu. Uzanıp elime aldığım an yanıma penguen gibi paytak paytak koşarak geldiğinde oyuncağını eline verip tombul yanaklarından öpmeye başladım. Fazla öpme, mızmızlanıyor sonra ağlarsa uğraş dur! diyen yengemin uyarısıyla öpücüğüm havada asılı kaldı. Tamam tamam. Özlemişim ne yapayım! Uzun bir hasretin ardından o kadar konuşacak şeylerimiz birikmişti ki konu konuyu açıyordu. Sevilay yenge gold renkli tepsisindeki ikramlık sunumlarını önümdeki sephaya dizdiğinde gözlerim kocaman açıldı. Valla çok acıkmıştım, ellerine sağlık yenge. Ye kuzum afiyet olsun. Limonlu kekin ağzımda bıraktığı o mayhoş tatla kendime gelmeye başladım. Benden bir cevap beklercesine gözlerime baktığında “ ellerine sağlık, çok güzel olmuş.” Masadaki küçük kalpli ve yıldızlı kurabiyeleri işaret eden Naz’ın gözlerine baktım. Bunları annemle beraber yaptım. Hepsi senin için Mehmet abi. Tombul ellerini öperken o tatlı gülüşüyle içimi ısıtmaya yetmişti. Sen yaparsın da yemez miyim? Benim minik kelebeğim. Kurabiyelerden her lokma aldığımda alkış yapan Naz’ın mutluluğunu görmek beni de mutlu etmişti. Yengemin karnındaki şişliği fark etsem de muhtemelen kilo almıştır diye fazla üstelemedim ve sormamın yanlış olacağını düşündüm. Çaylarımızı içerken Naz’ın boyama defterinde çizdiği resmi bana göstermesiyle şaşkınlığımı saklayamadım. Yenge! Naz’a bir kardeş mi geliyor? Evet! Tek kalmasına gönlüm razı değildi. Naz zaten beş yaşına geldi. Ona iyi bir abla olacağını düşünüyorum. Olur tabii! Kimin yeğeni o? Hemen kendine pay çıkarıyorsun hele hele seni şapşal! Hepimiz gülmelere doyamıyorduk. Resme tekrar baktığımda annesi, babası, kendisi ve annesinin karnını şişman yapmıştı. Sevilay yenge, kızıyla sarılırken dayımla birbirimize bakıp tebessüm ettik. Önümde duran çayın son yudumunu içip küçük tabağına geri koydum. Gece yarısına kadar benimle ilgilenip yemeklerinden ikram ederken ara ara gelen kargo paketlerini açmakla meşguldü. Oldum olası alışveriş yapmayı çok seviyordu. Ne zaman indirim görse hemen alıyordu. Naz’a yeni giysiler ve kendime birkaç bir şey almıştım onlar geldi. Yani tabii yenge Naz’a bir şey almışsındır da... Kendine birkaç şeyden daha fazla almışsın gibi sanki. Alaycı bir şekilde sırtarak cevap verdiğimde maket bıçağıyla paketleri açıp her çıkardığını bana gösteriyor…