20/FİNAL

"17.07.2027/Üç Sene Sonra..." İspanyolca'da bir söz vardır;"El amor es la victoria de quienes superan todas la dificultades."(Aşk, bütün zorlukları aşanların zaferidir.) demek... "...SEVDA DALMAN'DAN..." Temmuz ayının gelişiyle güneşli günlerin verdiği huzurla hepimiz bir araya gelebilmiştik. Gittiğimiz büyük piknik alanı yemyeşil ıslak çimenlerin kokusu da içimdeki huzuru arttırıyordu. Ve tabi bunları sevdiklerimle bir aradayken yaşamanın duygusu bambaşka bir evrendi benim için. Beyler salata hazır. Geliyor! Elini havaya kaldırdı Mehmet "Getir hanım getir! Bizim köftelerde hazır oldu." dedi neşeyle. Pişen köfte ve tavukları Mehmet tek tek alıp yanında büyük cam tabağı tutan, Sezay'a veriyordu. Tabaklar dolmaya başlarken, salatayı ve havuç taratoru da masanın orta köşesine bıraktım. Nazan uzun zamandır bebek denemesi yapsa da olumsuz sonuç alıyordu. Bu yüzden çocuk esirgeme kurumundan bir evlat sahiplenmişlerdi. İsmi de Sare'ydi. Ama artık evsiz, kimsesiz değildi. O artık mutlu bir ailede büyüyen, Sare Sancaktepe'ydi. Sezay ve İkbal ise daha yeni tatilden dönmüşlerdi. Karnı burnunda İkbal'i yemeğe çağırmak için seslendim. Nazan'da sesimi duyduğu gibi sağına ve soluna ikimizin kızını alarak geldi. Mehmet'le kalplerimiz kırgın ayrılsak da ailemizin bizi yemekte bir araya getirdiği gün her şeyi düzeltip devam etmeye karar vermiştim. Annemlerin evinden ayrılıp, tekrar güzel şehrim İzmir'e, döndüğümde bazı güzel anlar yaşandı. Ve bunların en büyük ödülüyle Rabbim bana Yasmin'i verdi. Yasmin adında üç yaşında bir kızımız vardı. Koyu kahverengi saçları, ela gözleri vardı. Parmakları ve burnu bence Mehmet'e benziyor gibiydi. Çoğu zaman babasıyla alışveriş yaparken melül melül bakışlarıyla istediği her abur cuburu aldırırdı. Onların bu hallerini izlerken gülümsemem büyüyor, gamzelerimden öpüyordu Mehmet. Hep birlikte kurduğumuz uzun masadaki yerlerimize geçerken, çocuklarımızı da yanlarımıza oturttuk. Neşeyle sohbetler ederken, ara ara Mehmet masanın altından ayağını ayağıma değdiriyordu. Kıkırdamamak için dişlerimi dudaklarıma bastırdım. Gözlerimi yan tarafa doğru devirip yanımdaki Mehmet'le göz göze geldim. Gülümsemesiyle içim ısındı. Yasmin'in eline tavuk kemiğini tutuşturdu. Küçücük süt dişleriyle, tavuğunu ısırıp yerken dudaklarının kenarları ve yanakları yağ olmuştu. Mehmet'le aynı anda Yasmin'e bakıp gülerken, Sezay ve Ekrem'de yine maçlardan bahsediyor, İkbal ve Nazan kardeşlerde birbirlerine yemek konusunda şu tarifi dene bunu dene diye fikirlerini tartışıyordu. Yemeğin bitmesiyle bulaşıklarımızı bir leğene toplayıp temizledim. Nazan ve İkbal çocukların ellerini yıkıyordu. Yasmin'de paytak adımlarla Mehmet'in elinden tutarak onların yanına gittiler. Bu anın hayalini kurarken, şimdilerde ise bir bir hepsini yaşamanın sevinciyle yüzümdeki gülüşüm büyüdü. Gamzelerim çıkıyordu güldüğüm zaman. Mehmet'in yaşam alanıydı gamzelerim. Yine bu anı kaçırmamak için İkbal'e "Tut tut Yasmin'i. Karım gülüyor yetişmem lazım!" diyerek bana doğru koşarak geldi. Hatta daha doğrusu uçtu desek yeriydi. İkbal "te Allah'ım deli bunlar" dercesine bakışını atarken kahkaha attı. Gamzemin oluştuğu yerdeki çukur, kocaman bir öpücük bıraktı. Nazik ama ateşiyle yakan bir öpücüktü. Sezay elini yumruk yapıp dudaklarına doğru götürürken yalandan öksürük sesi çıkardı. Yanımıza gelişiyle, Mehmet kendini toparlayıp ne yapacağını bilemeden afalladı. Utangaç halleri beni benden alıyordu. "Şey bölüyorum Sevda yenge." Elindeki içi boş bardağını gösterdi. "Kola doldurmaya geldim de." Uzanıp masayı topladıktan sonra, poşetlerden birine koyduğum kola şişesini geri çıkardım. Sezay'ın elindeki bardağına dikkatle doldurdum. "Sağol yenge, ben bir şey görmedim. Siz devam edin." diyerek alaylı bir şekilde yanımızdan kolasıyla birlikte ayrıldı. Piknik için oturduğumuz masaların biraz ilerisinde çocukların eğleneceği bir köşe vardı. Yasmin ve Sare birlikte hoplayıp zıplayarak aralarında eğleniyorlardı. Ekrem sigara paketini cebinden çıkarıp tam içeceği esnada Nazan'ın yüksek s…